Nog steeds intrigeert en inspireert mij de dichtende oudoom en de mystiek er omheen. Nu ik zelf “Zielbretels” publiceerde voel ik een herhaling van zijn creativiteit en ben ik op zoek gegaan naar hem en zijn gedichten. Mijn tante Stien gaf uitkomst; het draaide om Siebe Visser (1901-1931). Siebe had vanaf zijn geboorte niet de robuustheid van zijn broers. Na een noodlottige val kon hij niet meer lopen en had hij voortdurend pijn. Door zijn slechte gezondheid is hij slechts 29 jaar oud geworden. Tante Stien tovert een boekje tevoorschijn met een bloemlezing van de gedichten van oudoom Siebe. Het boekje was in 1933 gedrukt in kleine oplage als herdenking aan Siebe voor familie en vrienden. Veel van de gedichten van oudoom Siebe vertonen gelijkenis met mijn eerste gedichten in zowel verbeelding, onderwerpen, als stijlexperimenten en dat verrast en ontroert me. Zorgelijke perioden veroorzaken introspectie, en dat, en meer, delen wij. Bijna 100 jaar later krijgt oudoom Siebe een groot podium via dit e-book. Op naastgelegen pagina’s heb ik soms een eigen contrasterend of gelijkend gedicht of wat schilder- en tekenkunst geplaatst. Zo gecureerd ontmoeten Siebe en Johan elkaar.