n dit boek brengen we verslag uit over een uitgebreide bevraging van bijna drieduizend gezinnen met kinderen jonger dan vijftien. Hun antwoorden over het hoe en waarom van zorg en opvang leveren een gemengd beeld op. Vele gezinnen in Vlaanderen lijken te slagen in de combinatie van arbeid en gezin, zoals die in onze samenleving model staat. Ouders gebruiken opvang of kunnen terugvallen op de grootouders, ze werken deeltijds, ze nemen zorgverlof, ze delen de zorgverantwoordelijkheid met velen, soms tot en met de kinderen zelf,...Het combinatiemodel krijgt zo veel facetten. Daar tekenen niet alle ouders onvoorwaardelijk voor. Bovendien is het model voor velen geen kwestie van willen, maar van kunnen. Het is niet elke ouder gegeven om een actieve band met de arbeidsmarkt te behouden. Dat zoiets moeilijk ligt voor gezinnen met een kind met een handicap of voor kansarme gezinnen, zal niemand verwonderen. Het combinatiemodel dat Vlaanderen in het hart draagt, blijkt voor velen een hindernissenkoers, die tal van uitdagingen stelt voor beleidsmakers, academici én al wie dagdagelijks met gezinsondersteuning en kinderopvang bezig is.