Het boek ‘Zout water tot aan de dakgoot’ vertelt het verhaal van Jasper die een uiterst angstige tijd beleeft tijdens de watersnoodramp in 1953. Op 1 februari van het jaar 1953 heeft er ’s nachts een zware storm gewoed die op veel plaatsen de dijken heeft stukgeslagen. In grote delen van Zuidwest Nederland zijn de polders door het zeewater overstroomd. Hoofdpersoon in het verhaal is Jasper. Wanneer zijn buurmeisje Fanny komt melden dat de hele straat onder water staat is Jasper ongerust over het lot van zijn grootouders aangezien zij in het laagste deel van de stad wonen. Hij overweegt om, samen met Fanny, per kano zijn opa en oma op te zoeken om te zien of zij in orde zijn. Jasper is een avontuurlijke jongen van elf jaar en ziet de expeditie wel zitten. Hij heeft echter geen idee wat hem te wachten staat. Mijn visie Met ‘Zout water tot aan de dakgoot’ maakt Brosens een belangrijk stuk Nederlandse geschiedenis op toegankelijke wijze bereikbaar voor de jeugd en alleen daarom mogen wij hem van harte eren! “Het hielp. Moeder Mar knikte en droogde haar tranen zo goed en zo kwaad als ze kon. Bert holde naar buten. Jas had de peddels al in elkaar geschoven en rechtop tegen de schuur gezet. Hij was bezig een stuk touw aan de punt van de kano te binden.” Het verhaal is gebaseerd op de eigen jeugdervaring van de auteur, die vanzelfsprekend enorm veel impact heeft gehad. Bij zijn grootouders stond op een gegeven moment het zoute water letterlijk tot aan de dakgoot. “Zijn stem klonk kortaf, maar niet onvriendelijk. Jas sloot het venster en liep naar zijn kleren die slordig over de stoel hingen. Hij dacht na over wat zijn vader had gezegd. Niet over de woorden, maar over de toon. Er was iets veranderd in de manier waarop zijn vader tegen hem sprak. Net alsof hij geen klein ventje meer was.” In het boek is het echter de 11-jarige Jasper die de hoofdrol speelt. Samen met zijn buurmeisje Fanny gaat hij op pad om te onderzoeken hoe het zijn grootouders vergaat onder deze hachelijke omstandigheden. “Maar nu vrat de ijzerzaag van Oom Ben zich krakend en piepend een weg door de ijzeren banden om de zeemanskist. Het slot was niet groot, maar de beugel was ik en sterk, net als de halve ringen waar hij doorheen liep.” De enorme impact die de gebeurtenissen op de auteur hebben gehad, voel je in het verhaal ik verwacht dat dat bij de doelgroep (kinderen van circa 10 tot 12 jaar) eveneens het geval zal zijn. De toegankelijke schrijfstijl, de fictieve elementen die door de auteur op zeer geloofwaardige wijze aan de werkelijkheid zijn toegevoegd en de bijzonder fraaie illustraties van Leonora den Ouden, doen de rest. Alle bewondering voor deze auteur die al tal van boeken op zijn naam heeft staan en schijnbaar moeiteloos overschakelt van het thrillergenre voor volwassen naar het jeugdboek! Over de auteur John Brosens (Vlissingen, 1946) is een Nederlandse schrijver van onder andere thrillers en jeugdboeken. Alvorens hij in 2002 fulltime als auteur aan de slag ging, werkte hij in het onderwijs als onderwijzer, docent Engels en remedial teacher. Brosens heeft inmiddels een indrukwekkend aantal boeken op zijn naam staan. Uitvoering Uitgever: Mira Loves Books Illustrator: Inge Leonora - den Ouden ISBN: 978-94-92343-04-8 Geïllustreerd, 98 blz. Over Hanneke Tinor-Centi Hanneke Tinor-Centi (1960), communicatiemanager, tekstschrijver, boekrecensent en blogger. http://hanneketinorcenti.nl

Het onderwerp is serieus, de watersnoodramp van 1953. Een ramp die inmiddels al lang geleden is en waar we vooral nog over horen op school. Het verhaal leest als een avonturenroman waarbij de ramp wel de hoofdrol speelt, maar waar toch ook nog wel meer dan dat gebeurt. Eeen spannend zijlijntje. De trieste dingen worden benoemd, maar meer terloops dan dat het een grote rol heeft. Hierdoor is het verhaal ook voor de wat jongere lezers goed te lezen. De hoofdmoot zijn toch vooral de overstroomde huizen en straten. En minder de doden, mens en dier. Je beleeft het verhaal door de ogen van Jas, een ondernemende jongen van 11, die vaak op pad gaat met Fanny, een stoer buurmeisje dat ouder is. Jas is een echte jongen, dapper, stapt overal op af, maar weet niet met gevoelens om te gaan. Dat maakt hem echt. Geloofwaardig. Ik kwam nog een uitdrukking tegen die ik niet kende, maar die ik wel grappig vond ( over de schoenmakerij van Opa die )…”naar de gossiemijne is”… Het is een dun boekje, 94 bladzijden. Tussendoor vind je nog een aantal illustraties van Inge Leonora-den Ouden. Zij heeft ook de covertekening gemaakt. Achterin staan een aantal echte foto’s uit 1953. En extra informatie over de ramp. Het is een leuk, en soms spannend, verhaal over een gebeurtenis uit de geschiedenis. Ik heb het met plezier gelezen. 3,5 sterren.