Culturen, groepen en personen hebben de neiging zichzelf zowel in het centrum van de gebeurtenissen als in een gunstig daglicht te plaatsen. Van een afstand bekeken is die positie in verreweg de meeste gevallen onterecht: onze grote helden blijken vaak grote schurken. En voor een buitenstaanderperspectief is vaak meer rechtvaardiging dan voor het zelfgekozen beeld. In dit essay kijkt Chris van der Heijden naar de nationalistische neiging in de geschiedschrijving en laat hij zien dat die neiging in onze geglobaliseerde wereld volstrekt achterhaald is. Een pleidooi voor een geschiedschrijving met zelfspot.