Na een geweldige rondleiding door het mijnmuseum in Heerlen waar we nog steeds met genoegen aan terugdenken, zag ikdit boek liggen in de vitrine en dacht dat moet ik lezen. Nou heb ik het uit. Vol verbazing dat ik me nu alles bijna alles voor de geest kon halen dankzij de goed gids van toen en de auteur vannu. Geweldig boek. Ga zo door met schrijven en er is weer een fan bij!

"Spannende gebeurtenissen volgen elkaar op, maar ook het leven in de mijnkolonie wordt door Ivo Senden uitvoerig beschreven."

"De vriendschap onder de koempels speelt een grote rol in het boek."

Het leven van mijnwerkers en hun gezinnen in de jaren vijftig van de twintigste eeuw was in menig opzicht beklemmend. Onder in de mijnen was er een dwingende hiërarchie van voormannen en opzichters en bovengronds heerste er, aangevoerd door de geestelijkheid, een grote sociale controle in de mijnwerkerskolonies. De auteur, zoon van twee mijnwerkerskinderen en schrijver van een boek over de beroemde Royal Bioscoop in Heerlen*, beschrijft een spannende episode in het leven van een mijnwerker die nieuwe wegen wil inslaan en overweegt een ander bestaan op te bouwen. Het is voor het hoofdpersonage echter niet eenvoudig om zich te ontworstelen aan het werk ondergronds, waar gevaar hand in hand gaat met veel camaraderie. De verklarende woordenlijst voorin staat lezers bij die niet vertrouwd zijn met het idioom van mijnwerkers. Met een nawoord van de auteur. Vrij kleine druk. *niet op a.i. aangeboden.

ZWARTE DROOM (mijn beleving) Ik heb een aantal zware avonden achter de rug. Schuld hieraan is een zekere Ivo Senden. Een vriend, wetend dat ik zeer geïnteresseerd ben in het "mijnleven in Limburg" bood mij een boek aan met het verzoek er mijn mening over te geven als ik het gelezen had. Ik stemde toe en dat heb ik geweten. Getroffen door boeken als bijvoorbeeld "Butchers Crossing", dus boeken die gaan over de hardheid van het bestaan en de beleving van het individu hiervan en deze thema's ook in dit boek vermoedend, begon ik te lezen. Ik moet zeggen: ik ben helemaal groggy gegaan. De manier waarop Ivo Senden de waarachtigheid,de hardheid,de kameraadschap, de trots en de saamhorigheid van de mijnwerkers heeft weten te beschrijven is ongemeen pakkend. Ik heb zelf het genoegen gehad (als zoon van een apotheker te Heerlen en toen medicijnbezorger-per fiets) te ervaren hoe ontzettend compact en hartelijk de mijnwerkersgezinnen naar binnen en naar buiten leefden. Je schoof aan bij de maaltijd en luisterde met open oren en mond naar de waar gebeurde dagelijkse verhalen. Je voelde je direct thuis bij deze mensen en raakte gemakkelijk bevriend met leeftijdgenoten. Karakter,discipline en levensvreugde, maar ook verdriet, was dagelijkse kost. Dit alles is door Ivo onnavolgbaar beschreven en dan te bedenken dat hij pas in de zeventiger jaren geboren is en alles heeft verzameld na uitgebreid onderzoek. Met zeer betrouwbare mensen die de gegevens, welke hij voor zijn boek gebruikte, aanleverden. En hij heeft duidelijk de betrouwbaarheid van alle verhalen getoetst. -Zijn bronnen zijn dus perfect geweest -Zijn intuïtief gevoel voor het mijnwerkersbestaan is geweldig Kortom chapeau voor de buitengewone manier waarop hij de gang van zaken in de mijn bovengronds maar vooral ook ondergronds heeft beschreven. Ook de georganiseerde structuur van mijn en kerk met voor- en nadelen wordt uitstekend verwoord. Dit boek verdient de aandacht van geheel Nederland. Vooral in deze tijd. Laten we niet vergeten dat deze mensen met inzet van alles wat ze hadden, hebben meegewerkt om Nederland er na de oorlog weer bovenop te helpen. Dit boek geeft een prachtig beeld van inzet,kracht,liefde en kameraadschap en is een voorbeeld van hoe men samen iets bereikt. Harry M.H.G.Cremers.