Toen Quinsy Gario opgroeide stond kunst altijd centraal. Kunst maken en zien was een manier om in verbinding te staan met de wereld en de gevestigde structuren ervan te bevragen. Dankzij zijn moeder zijn kunst en activisme voor hem onlosmakelijk met elkaar verbonden. Gario laat zien hoe niks los van zijn context gezien kan worden. En dat gaat van het tussendoortje dat je op de stationskiosk koopt (dat broodje gezond kun jij gedachteloos kopen dankzij onderbetaalde arbeid), tot de wind van het neokolonialisme die over Curaçao waait. Met dit boek roept hij op om om je heen te kijken, écht te kijken – ook naar jezelf. Bovenal is het een eerbetoon aan zijn moeder, en haar scherpe blik.