Anne Goossensen

Het motto vooraan dit boekje zegt al veel: Voici mon secret. II est très simple: on ne voit bien qu'avec Ie coeur. L'essen- tiel est invisible pour les yeux. (A. de Saint Exupéry, Le petit prince) Dit blijkt dus een probleem in de geestelijke gezondheidszorg. De auteurs pleiten voor een zorg die ziet, ook met het hart. Een zorg die niet alleen de ziekte, de diagnose, de afspraken ziet. Zoals een cliënt schrijft: De verpleegkundigen waren van mijn eigen leeftijd en brachten een groot deel van hun tijd in mijn omgeving door. Daarbij straalden ze in vergelijking met de rest van mijn omgeving gezondheid en vitaliteit uit. Ze waren aantrekkelijk. En ze vormden de link met het normale leven, stonden met een been in mijn wereld en met het andere in de wereld die ik miste. Ik had hun zorg nodig, maar vooral ook hun vriendschap, in de zin van persoonlijke verbinding. Veel van de hulpverleners die ik heb meegemaakt leenden zich daar niet voor. Maar een klein aantal heeft mij het gevoel weten te geven dat ik persoonlijk iets voor ze betekende, dat ze me leuk vonden, dat ze me niet vergaten als ze de deur van de kliniek achter zich dicht trokken. Een zeer interessante visie op hulpverlening.

Wie is verzorgende Bianca? Dirk Pool, 57 dagen opgenomen in een verpleeghuis, kiest haar als toonbeeld van goede zorg. In dagboekverslagen die hij op Facebook plaatst, schrijft hij over afhankelijkheid en autonomieverlies. Dirk toont dat sensitieve afstemming op de mensen voor wie gezorgd wordt, noodzakelijk is voor hun ervaring van zorgzaamheid. Kwaliteit van aandacht blijkt een ingang hiertoe. Zijn verhalen vertellen dat te taakgericht werken, of het vastklampen aan procedures en regels de gewenste perspectiefwisseling met patiënten kunnen hinderen. Het boek wil een eyeopener zijn en is geschreven vanuit respect voor hen die dagelijks zorg leveren. In de huidige discussie over kwaliteit van zorg in verpleeghuizen geeft dit boek inzichten die verzorgenden direct kunnen gebruiken in hun dagelijkse praktijk.