Auke Hulst

‘De schrijver zet hier een fraai staaltje decorkunst neer. De hele hiërarchische structuur van het kapitalisme is overtuigend afgebeeld.’

In deze gewaagde roman balanceert Hulst op de scheidslijnen tussen genres, maar hij blijft in evenwicht en dat is knap.

In deze gewaagde roman balanceert Hulst op de scheidslijnen tussen genres, maar hij blijft in evenwicht en dat is knap.

'Een volleerd literair portretschilder. (…) Fascinerend vanwege de duistere, Dostojevski-achtige kantjes van [Nixons] persoonlijkheid, die Hulst treffend verbeeldt. (…) Het mooie is dat je ondanks de onaantrekkelijke, naargeestige kantjes van de man toch een soort begrip en mededogen met hem opvat, alsof hij de belichaming van het menselijk tekort is. Zo roept zijn controversiële karakter, dat vooral ook met zichzelf in gevecht was, ook in de lezer paradoxale gevoelens op, een mengsel van afkeer en empathie met een man die van zichzelf binnen moest zien te komen zonder welkom te zijn.'