Caroline Griep

Marjolein Hartman’s MAX is not a novel, but unfiltered reality. Her son Max drowned off the coast of Scheveningen. Six weeks later, she began to write. With fierce love and brutal honesty, Hartman captures what it means to survive the first year after losing a child. She rejects comforting clichés and instead shows the raw, lived experience of mourning. Her book speaks not only to grieving parents, but also to anyone who wants to understand how to stand beside someone in unbearable pain.

Marjolein Hartman’s MAX is not a novel, but unfiltered reality. Her son Max drowned off the coast of Scheveningen. Six weeks later, she began to write. With fierce love and brutal honesty, Hartman captures what it means to survive the first year after losing a child. She rejects comforting clichés and instead shows the raw, lived experience of mourning. Her book speaks not only to grieving parents, but also to anyone who wants to understand how to stand beside someone in unbearable pain.

Marjolein Hartman schreef een boek dat als debuutroman alle lof zou verdienen. Het is knap gecomponeerd. Het is rijk en furieus van taal. De hoofdpersoon, een moeder, verliest haar zoon van 22 jaar, die verdrinkt in de zee bij Scheveningen. Strak afgebakende hoofdstuk- ken, die de cadans van dagen, weken en maanden volgen, wisselt de schrijver af met brieven aan haar zevenjarige dochtertje. Veel breder is de betekenis van dit boek dan alleen een persoonlijk relaas.