Max is een van de vijf omgekomen surfers in Scheveningen.Recht voor zijn raap, liefdevol, eerlijk en tegelijk zo genadeloos beschrijft Hartman vanaf dag één haar worsteling en pijn als moeder in rouw“We denken dat uw zoon vermist is.”Wat is dat nou voor gelul, denk ik. Vermist? Hoe lang moet je weg zijn voordat iemand je als vermistopgeeft?In de nacht van 11 op 12 mei 2020 hoort Marjolein Hartman dat haar zoon Max een van de vijfomgekomen surfers in Scheveningen is. Ze zijn gestikt in een metersdikke schuimlaag die zich dooreen plots draaiende wind voor de kust had verzameld. Het drama is wereldnieuws.Volledig onderuitgehaald probeert ze zich staande te houden in een wereld die compleet op zijn kopstaat. Op zoek naar houvast begint ze al na enkele weken te schrijven. Recht voor zijn raap, liefdevol,eerlijk en tegelijk zo genadeloos maakt Hartman vanaf dag één de lezer van dichtbij deelgenoot vanhaar worsteling en pijn in haar eerste jaar als moeder in rouw.Rauw is een boek over de pijn die iedere ouder kan overkomen, maar waar de meeste mensen zichgeen raad mee weten. Het is voor alle betrokkenen een zoektocht, het hele leven zoals het was isweggeslagen en moet opnieuw worden uitgevonden. Dat begint bij het delen van verdriet. Misschienniet door het in stukjes weg te kunnen geven, maar door mensen om je heen toe te laten hun liefdete tonen.Dat is waar Rauw uiteindelijk over gaat. Over de liefde.Marjolein Hartman (1974) is een geboren Amsterdamse. Haar ouders hadden een sigarenwinkel inAmsterdam-Oost, waar haar vader in 1993 tijdens een overval werd doodgeschoten. Samen met haarmoeder zette Marjolein de zaak voort. Na een paar jaar begon zij voor zichzelf. Op 23-jarige leeftijdwerd ze moeder van Max en toen ze 39 was, werd uit een tweede relatie dochter Ivy geboren.