Coen Theelen

Nu de rook wat is opgetrokken mag bekend worden dat ‘Ik ben de gek’ de derde roman is van de auteur die ook het fraaie ‘Broor’ en ‘Opgang’ schreef. De lezers die bekend zijn met zijn boeken hebben overigens zijn unieke, kwalitatief hoogstaande schrijfstijl ongetwijfeld al wel herkend. Daar waar het niet veel auteurs gegevens is om een rijke schrijfstijl te combineren met een vlotte verhaallijn en personages waar men zich in kan herkennen, slaagt Theelen daar wonderwel in. Zo wordt Wien, het hoofdpersonage in ‘Ik ben de gek’, voortreffelijk gekarakteriseerd en komt hij stukje bij beetje tot leven in de verbeeldingswereld van de lezer, terwijl het toch ver in het boek pas helemaal duidelijk wordt wie hij werkelijk is en was. Veel lezers identificeren zich graag met een (hoofd)personage en het moet gezegd, ergens herkennen we wellicht allemaal wel een klein stukje Wien in onszelf. Ook ‘Broor’ en ‘Opgang’ zijn ware pareltjes. Zo vertelt ‘Broor’ het aangrijpende verhaal van een weinig verheffend mens en juist dat maakt het geheel zo rakend. Het gaat namelijk over een man die we zomaar in ons eigen leven zouden kunnen aantreffen. Raoul Thomas heet hij, maar niemand binnen het gezin waar Raoul opgroeide gebruikt de naam die hem als baby werd gegeven. Raoul gaat door het leven als Broor; de derde zoon in een doorsnee slagersgezin. Zijn broer Har vertelt het verhaal over deze jongere broer die pas na enkele dagen nadat hij een herseninfarct kreeg, werd gevonden. Naakt, met diverse verwondingen, met als enige gezelschap zijn trouwe hondje Toppie. Theelen bewijst met ‘Broor’ dat er geen opgepoetst, uitzonderlijk of opmerkelijk personage nodig is, noch een leven dat qua gebeurtenissen boven dat van u en mij uitstijgt. Juist doordat de auteur dit soort kunstgrepen niet toepast, raakt hij met ‘Broor’. Voor het complete artikel: zie bron.

De hoofdpersonages in Opgang zijn Darnoc Breed en Lotti Kleiner. Darnoc is een Nederlander en Lotti komt uit Oostenrijk. Het boek verhaalt over hun onmogelijke liefde die een leven lang meegaat. De onmogelijkheid van hun liefde komt door de conflicterende sociale achtergronden van de twee. Door omstandigheden kunnen zij pas op gevorderde leeftijd hun voorbestemming (be)leven. Een bijzonder verhaal zoals er weinigen voorbij komen. Een boek waarin Theelen zich vooral richt op emoties, levenswijsheid en een diepe gelaagdheid. Het verhaal begint vlak voor het einde en eindigt vlak na het begin; een uiterst bijzondere constructie die Theelen knap heeft uitgewerkt. Door deze constructie komt gedoseerd de volle omgang aan het licht van wat er tussen einde en begin gebeurt. Via deze constructie neemt Theelen zijn lezers mee richting een evenzo bijzondere finale. “Overdag waren Elize en Darnoc dus op weg. Maar Darnoc was hier nu als volwassen jongeman toch enkele dorpsvriendjes uit zijn jeugd weer tegengekomen, en met name Lotti, al ontmoetten zij haar pas aan het begin van de derde en laatste week. Darnoc had zich in stilte al afgevraagd of hij haar ondertussen niet actief moest gaan zoeken en benaderen. Het was voor beiden, Lotti en Darnoc, een schok geweest, de ontmoeting; voor Lotti een totaal onverwachte, voor Darnoc een overrompelende.” Opgang, de titel, kan op tweeërlei wijze worden opgevat. Enerzijds is daar de opgang in het leven; anderzijds de letterlijke opgang; de berg op, de gang die het mannelijke hoofdpersonage onderneemt op zoek naar zijn geliefde. De schrijfstijl van Theelen is indringend, gevoelvol en uniek en zijn personages zijn prachtig en passend gekarakteriseerd. Zonder een overschot aan sentiment weet Theelen een beklijvend romantisch verhaal te presenteren en wellicht is het juist door het gebrek aan dit sentiment, dat het verhaal zo binnenkomt. Kortom, een romantische tragedie met een diepe lading, verpakt in een zeer bijzonder jasje. Aanrader! De auteur Coen Theelen (1957) studeerde Engels en Letterkunde. Zijn eindthesis ging over Nonsense literature en nonsens in literatuur. Theelen is auteur, deeltijddocent Engels en handelsagent.

Coen Theelen schrijft onthullende roman over de gesloten wereld van het Onderwijs Obdam, 1 september – Eerder dit jaar verscheen de nieuwe roman van auteur Teus Lebon. ‘Ik ben de gek’ is feitelijk een ‘verpakte versie’ van zijn eigen verhaal en in dit boek volgt de lezer weliswaar hoofdpersoon Wien Berger op diens pad in de bijzondere wereld van het onderwijs, maar eigenlijk is dat grotendeels het pad van … Teus Lebon zelf. Maar wie is Teus Lebon? ‘Ik ben de gek’ doet ook heel wat stof opwaaien in de onderwijswereld. Lebon deelt namelijk in zijn boek informatie uit een wereld die doorgaans vrij gesloten is en voor het publiek dus behoorlijk ondoorgrondelijk. De morele boodschap die in ‘Ik ben de gek’ verscholen ligt, is zeer waardevol. In verband met het gevoelige karakter van die informatie, over onder meer de wereldvreemde ivoren-torencultuur, de kaalslag door minister Deetman en de kentering die dat teweegbracht, koos Lebon er in eerste instantie voor om dit boek te schrijven onder een pseudoniem. Jawel, Teus Lebon is het pseudoniem van auteur Coen Theelen. Deze laatste benadrukt echter dat de keuze voor een pseudoniem ook een verhaaltechnische is, waardoor enerzijds enige afstand tot het verhaal en de hoofdpersoon Wien Berger ontstaat en bovendien de verteller Teus Lebon op geloofwaardiger wijze een auctoriale verteller wordt die op gezette momenten ingrijpt in het verhaal en de lezer rechtstreeks toespreekt. Per slot is het boek niet voor niks uitgebracht onder NUR-code 320, wat betekent: literaire non-fictie. Nu de rook echter wat is opgetrokken mag bekend worden dat ‘Ik ben de gek’ de derde roman is van de auteur die ook het fraaie ‘Broor’ en ‘Opgang’ schreef. De lezers die bekend zijn met zijn boeken hebben overigens zijn unieke, kwalitatief hoogstaande schrijfstijl ongetwijfeld al wel herkend. Daar waar het niet veel auteurs gegevens is om een rijke schrijfstijl te combineren met een vlotte verhaallijn en personages waar men zich in kan herkennen, slaagt Theelen daar wonderwel in. Zo wordt Wien, het hoofdpersonage in ‘Ik ben de gek’, voortreffelijk gekarakteriseerd en komt hij stukje bij beetje tot leven in de verbeeldingswereld van de lezer, terwijl het toch ver in het boek pas helemaal duidelijk wordt wie hij werkelijk is en was. Veel lezers identificeren zich graag met een (hoofd)personage en het moet gezegd, ergens herkennen we wellicht allemaal wel een klein stukje Wien in onszelf.

‘God’ is een essay van bijna 300 pagina’s dat niettemin geen moment gaat vervelen. Je verwacht een exegese zonder einde, maar nee hoor. Theelen schrijft een boeiend verhaal zonder weerga. Nou ja, het is een essay, dus feitelijk geen verhaal. Toch slaagt hij erin heel veel kennis, info en inzichten uit diverse richtingen met elkaar te verbinden, zodat het geheel leest als een verhaal. De Bijbel, evolutie, wetenschap en actualiteit, hij brengt het samen en zo voel je je weer een beetje sapiens.