Elise Kuip

David Arnold is een gevierde Amerikaanse schrijver, maar in Nederland nog niet zo bekend. Zijn debuutroman Mosquitoland komt pas in juni 2017 uit in de Nederlandse vertaling Muggenland. Gelukkig lag zijn tweede roman De Kids of Appetite al in februari in de boekhandel. Een sprankelend boek vol voelbare emoties en zinderende volzinnen. Wanneer jongeren beweren niet van lezen te houden, is de volgende stelling vaak van toepassing: ‘Dan heb je gewoon nog niet het juiste boek gevonden.’ Voor veel jonge lezers zijn het bijvoorbeeld de boeken van John Green hen uiteindelijk over de streep te trekken om toch toe te geven dat niet álle boeken slecht zijn. Die kracht heeft David Arnold ook. De Kids of Appetite zou wel eens het ‘juiste boek’ van heel veel leerlingen kunnen worden. Personages van hun eigen leeftijd, humor, mooie metaforen die nog wel goed te begrijpen zijn en herkenbare, pijnlijke situaties die tot de verbeelding spreken. De hoofdpersonages van dit boek over buitenbeentjes zijn Victor en Madeline. Victor heeft geen vader meer, zijn moeder gaat opnieuw trouwen en hij heeft het zeldzame Moebius-syndroom waardoor zijn gezicht grotendeels verlamd is. Mad is beide ouders kwijt en woont met haar vrienden in een verlaten kas in een boomgaard. Als verschoppelingen van de maatschappij blijken ze als geen ander het verschil tussen echt en nep te weten. Echt, dat zijn Madeline – ook wel ‘Mad’ – en haar bende dakloze vrienden. Onder leiding van Baz probeert het groepje dakloze wezen zich staande te houden in een koude, kille samenleving. Victor bewondert de groep al een tijdje van een afstandje. Wanneer hij na de verloving van zijn moeder met ‘Vriend Frank’ halsoverkop het huis uitvlucht met de urn van zijn vader, komt hij per toeval terecht bij Mad en haar vrienden. In de urn zit een handleiding over het uitstrooien van de as – een handleiding die allesbehalve eenduidig blijkt te zijn. Victor kan de hulp van zijn nieuwe vrienden goed gebruiken bij het ontcijferen en uitvoeren van de opdrachten. De vriendschap die ontstaat tussen het groepje wordt ontzettend mooi beschreven. Baz en zijn zwijgzame broer Zuz vertellen veel over hun moeilijke leven in Congo, vooral door op moeilijke momenten hierover te zwijgen. De elfjarige Coco is ontwapenend in haar eerlijkheid en Mad laat Victor voor het eerst voelen wat het betekent om écht van iemand te houden. Het jammer is dat David Arnold ervoor heeft gekozen om het hele verhaal plaats te laten vinden in één enkele week. Om dat geloofwaardig te maken, gebeurt er nét iets te veel. Ook de structuur van het verhaal is een minpunt aan het boek. De Kids of Appetite bestaat uit twee verhaallijnen: die van het heden, waarin Mad en Victor verhoord worden door de politie, en die van het verleden, waarin de groep de aanwijzingen van Victors vader uitvoert om de as op de juiste plekken uit te strooien. Door heden en verleden door elkaar te laten lopen, probeert Arnold spanning te creëren. Je weet immers al dat er een moord gepleegd is waarvoor Baz verantwoordelijk wordt geacht, terwijl Victor en Mad weten dat dit heel anders ligt. Doordat de verhaallijn uit het heden helemaal niet toe lijkt te werken naar deze moord, voegen de stukken uit het politieverhoor pas een extra laag toe aan het verhaal als het al bijna ten einde is. Bovendien lijkt het door deze niet-chronologische opbouw alsof het vinden van de moordenaar belangrijk is voor het verhaal, terwijl het boek helemaal niet over een moord gaat, maar over ontluikende vriendschap, ontdekken van wie je bent, persoonlijke groei en liefde in alle soorten en maten. Coco vat de kern van De Kids of Appetite heel mooi samen: ‘En toen de kinderen écht iemand nodig hadden, iemand om van te kunnen houden en om te kunnen vertrouwen, vonden ze elkaar, en ze noemden zich de Kids of Appetite, en ze leefden, ze lachten en ze zagen dat ik goed was.’ Dat laatste stuk van de zin is niet voor niets de ondertitel van het boek geworden. De Kids of Appetite is een prachtige roman over honger naar een beter leven en het heerlijke gevoel wanneer die hoop uit lijkt te komen.

Wink Poppy en Midnight, je zou het boek alleen al om de prachtige omslag in je verzameling willen hebben. Ik was ontzettend blij dat juist dit boek in de Celebrate Books Box zat, omdat het zo'n boek is wat je misschien niet zo snel zelf zou aanschaffen. Ook de meningen waren erg verdeeld... Lezers snapten het niet of vonden het maar een vaag boek. Ik besloot het zo blanco mogelijk te lezen; verwarrend zou het boek hoe dan ook wel zijn. Toch? Wink Poppy en Midnight gaat over drie tieners die op een of andere manier met elkaar verbonden zijn. Midnight is verliefd op Poppy, maar beseft dat hij haar moet lozen. Hij verhuisd en komt naast Wink te wonen. Wink is een beetje raar, maar de twee groeien toch naar elkaar toe. Poppy accepteert geen nee en zal hen eens een lesje leren. Ik ben van mening dat de manier waarop je een boek beleefd van heel veel factoren afhankelijk is; humeur, omgeving, behoeftes. Daarbij merkte ik dat ik Wink Poppy en Midnight precies op het juiste moment heb gelezen. Het wist mij een bepaalde sfeer te bieden waar ik enorm veel zin in had. Daarnaast gaf het boek mij een soort fictieve boswandeling, iets waar ik in bepaalde periodes altijd erg veel behoefte aan heb. Zo'n boswandeling geeft mij de ruimte om mijn hoofd leeg te maken en mijn gedachten te ordenen. Dit boek wist precies hetzelfde te realiseren. Alleen daarom al; dankje. Wink Poppy en Midnight is geen gemakkelijk boek. Het zit vol diepere lagen, plottwist en taalspelletjes. Het wist mij te betoveren en mee te trekken. De personages veranderen van schimmen in levensechte tieners die zich vervelen omdat het vakantie is. Binnen een aantal pagina's was ik verliefd op de mysterie, de taal en bovenal de sfeer. En die sfeer heeft een hoog WTF-gehalte. Maar daar hou ik van. Want ik lees zo ontzettend veel; er zijn relatief gezien maar weinig boeken die mij echt qua plottwisten te verrassen. Veel logische plotlijnen in Young Adult heb ik ondertussen ervaren en ik herken ze dan ook snel. Dat is prima, maar hoe tof is het dan als er opeens een boek komt dat je voorspellingen helemaal de andere kant om weet te slaan. Het is namelijk een boek waarin er gespeeld wordt met de grijsheid van de mensheid; niemand is helemaal held of helemaal schurk. Dit boek speelt met je conclusies. Denk je op het ene moment uitgevogeld te hebben wie welke rol heeft, dan zorgt April er weer voor dat alle pionnen van tafel worden geveegd. En dat is knap. Veel lezers hebben problemen met de personages. Ik vond ze heel erg goed neergezet; hun motieven lijken op eerste oog heel duidelijk. De een is onschuldig, de ander een bitch en de ander raar. Maar het is alsof alles in een hoge hoed wordt gegooid en eens flink door de war gegooid. En ik hou natuurlijk van de gekkigheden waar Wink en haar familie zich mee bezig houden. Daarnaast overschreed het soms bepaalde grenzen, wat ik erg verfrissend vind in het Young Adult aanbod. Achteraf voelde ik me een beetje vreemd. Alsof ik wilde huilen. Dit boek heeft namelijk niet echt een happy ending. Het voelt alsof er meer zou moeten zijn, maar dat krijg je niet. Lieve mensen, dat vind ik zelf alleen maar een toegevoegde waarde (aan het WTF gehalte). Wink Poppy en Midnight heeft een unieke sfeer die het grote complot alleen maar mysterieuzer maakte. De schrijfstijl is fantastisch, alles is verwarrend, maar wauw, wat wist Wink Poppy en Midnight met me te spelen! Dit boek had me in zijn greep en liet me maar niet los. Het is creepy, verwrongen en een groot betoverend mysterie. Die plottwisten? Briljant. Ik had nooit verwacht dat zoveel vreemdheid mij zou enthousiast kon maken.