Eerder dit jaar is De kids of appetite van David Arnold in Nederland uitgebracht. Niet kort daarna volgt de vertaling van het boek waarmee de de Amerikaanse schrijver debuteerde: Muggenland. De kids of appetite is een een overvolle en daardoor wat vermoeiende roman maar dat wordt gecompenseerd door een aanstekelijke energie en een ontroerende onderlaag. Iets soortgelijks geldt voor Muggenland maar hier slaat de balans naar de andere kant door. Aanvankelijk lijkt het boek rustiger van opzet. We volgen één hoofdpersoon, de adolescent Mim. Ze woont na de scheiding bij haar vader en zijn nieuwe vrouw in Mississippi (veel moerassen dus: muggenland). Nadat ze flarden van gesprekken over haar moeder opvangt en daaruit de conclusie trekt dat deze terminaal is, besluit ze halsoverkop per Greyhondbus naar haar toe te gaan. Dat is vijftienhonderd kilometer verderop. Tijdens deze roadtrip verdringen bizarre incidenten elkaar. De bus slaat de over de kop, Mim wordt aangerand en ze ontmoet een verstandelijk beperkte jongen en een enorme hunk, op wie ze op verslag verliefd wordt. Met hen beiden legt ze het laatste deel van de reis af en buigt het verhaal regelmatig af naar vele terzijdes. Jammer, want in opzet gaat het om interessante thema’s. De relatie van jongeren tot hun ouders, de verwachtingen en teleurstellingen en de manier waarop je de werkelijkheid in je eigen hoofd kan vervormen. Mim is erg bekwaam in het laatste en heeft van haar persoonlijke situatie een verhaal gemaakt dat ze geleidelijk steeds meer bij moet stellen. David Arnold schrijft een soort ADHD-proza waarin vrijwel elke alinea een grap, wending of andere originele frats bevat. Dat is voor een lezer bijna niet vol te houden, de vermoeidheid slaat snel toe. Arnold lijkt te denken dat jonge lezers dit willen, dat ze snel afgeleid zijn en saaiheid als een levensbedreiging op de loer ligt. Voor het grootste deel is Muggenland een holderdebolder verhaal met weinig ruimte voor verdieping. Het leest als een trein en de personages zijn bijzonder. Vooral de verstandelijk beperkte ‘Hoi, hoi, ik ben Walt’ is redelijk goed uitgewerkt en misschien wel het enige rustpunt in het verhaal. Maar aan het eind van het boek rest schouderophalen. Het verhaal van Mim komt niet binnen, en dat is een serieus verwijt als het om zulke precaire thema’s gaat.

Muggenland, de roman van David Arnold, beschrijft vervolgens de roadtrip van Mim. Hij laat Mim vertellen wat ze onderweg meemaakt en ziet. In brieven aan ene Isabel beschrijft Mim de redenen om haar moeder te vinden (zoals: ‘Onderonsje’ pap en Kathy, Labor Day en het bekeerde strottenklepje) en vertelt ze over haar leven toen haar ouders nog samen waren. Onderweg ontmoet Mim diverse mensen die haar leven meer betekenis geven. Al snel sluit ze iets wat op vriendschap lijkt met de oudere Arlene. Helaas blijkt de vriendschap van korte duur: na een zwaar busongeluk moet Mim alleen verder en in Independence ontmoet ze twee nieuwe vrienden: Walt en Beck. Zij zullen haar helpen in haar zoektocht naar haar echte thuis en zij helpt hen een stapje verder. Langzaam ontstaat een innige vriendschap. Bijzonder aantrekkelijk in Muggenland is de directe en sarcastische toonzetting van hoofdpersonage Mim: Geen nesten met een hoofdletter N hoor, maar voor een volwassene die vastbesloten is de jeugd van een kind te verwoesten, maakt dat weinig verschil. Mijn nieuwe rector is zo’n volwassene. Hij had om tien uur ’s ochtends een bijeenkomst gepland met als enig agendapunt het vergrijp van Mim Malone. Tegelijkertijd zet ze het middel humor effectief in (na een gesprek met een psycholoog): Dit gemuteerde woord, deze tragische samentrekking, een onnatuurlijk huwelijk tussen twee woordstammen die niet méér van elkaar hadden kunnen verschillen. Neemt u, Ability, Vitriol aan als uw wettige achtervoegsel? De plot zelf lijkt in eerste instantie te berusten op humorvolle gebeurtenissen. Zeker in de eerste hoofdstukken heeft Mim de lachers op de hand met de ietwat simpel gevonden grappig bedoelde acties. Al snel blijkt haar perspectief onbetrouwbaar, ‘Ik ben Mary Iris Malone, en ik ben niet in orde’, waardoor de lezer aan het twijfelen gebracht wordt over de waarheid van de dingen die Mim meemaakt. Arnold speelt op die manier prachtig met waan en werkelijkheid en weet de lezer meerdere malen op wellicht het verkeerde spoor te zetten. Mims bijzondere karakter heeft daarbij een positieve uitwerking op de toch al speciale plot: De dorre dode blad’ren spreken luid; sociale hints, door schoen of groen geuit. Gesprek van ’t bos gevoerd in nacht zo stil; is anders dan het warme asfalt wil. Malone, hou op met denken in jambische pentameters. Zij zorgt ervoor dat het verhaal nooit normaal of saai zal worden. Muggenland heeft ook een keerzijde. De talloze humoristische gebeurtenissen en de twijfels aan het verstand van Mim overschaduwen de diepgang in de thematiek van het werkelijke verhaal. Lange tijd haalt Arnold interessante onderwerpen, zoals het vinden van je thuis of het verlangen naar een familie, naar voren zonder er dieper op in te gaan. Het lijken slechts basisgegevens onder de maffe en idiote gebeurtenissen. Tegelijkertijd valt hij terug op een welbekend maar goed scorend verhaal: moeder en vader gaan scheiden, vader krijgt een nieuwe vriendin, dochter is het niet eens met die keuze. Daarmee duikt Arnold langzaam maar zeker in het cliché der clichés. Naarmate Muggenland vordert neemt de plot absurdistische vormen aan. Pas dan komt de daadwerkelijke thematiek bovendrijven. Blijkbaar heeft Arnold eerst een absurd, bij vlagen over de top, verhaal (het leven in Independence) nodig om tot het eigenlijke te kunnen komen: de prachtige zoektocht van Beck, Walt en Mim. Pas dan blijkt Muggenland meer te zijn dan louter een humoristisch verhaal varend op clichés. Arnold had gewoon een lange aanloop nodig, om succesvol te eindigen.