Evi F Verhasselt

Het gebeurt niet vaak dat fantasy uit eigen land op de redactie wordt aangeleverd om van een recensiebeurt te voorzien en het kwam dan ook als een verrassing dat we door Celtica Publishing werden gevraagd om het debuut van Evi F. Verhasselt door te nemen. Ervaring leert ons dat echte fantasytalenten van eigen bodem maar dun gezaaid zijn, maar, bewijst dit boek, ze zijn er wel degelijk. detranenvantatanehcoverIn De Tranen van Tataneh krijgt het godenkind Tataneh van haar vader (de schepper), de kans om haar eigen planeet tot leven te wekken en die te bevolken met de door haar bedachte creaturen. Met veel enthousiasme gaat ze aan de slag en schenkt elfen, trollen, menselijken, tovenaars en nog meer van dat moois een bestaan op haar nieuwbakken planeet Aedon. Haar broer Irannon weet echter met zijn afgunst geen blijf en besluit om de planeet te besmetten met enkele drakeneieren. Daar de draken een grote bedreiging zijn voor het leven op Aedon, schakelt Tataneh haar moeder in om de draken te laten inslapen. Daarmee is echter niet alles gezegd, want de wezens van Aedon leiden hun eigen leven en niet iedereen is ter goeder trouw. Prins Abromar probeert met behulp van zijn hoftovenaar Gatorro de heerschappij over Aedon in handen te krijgen en wekt de draken. De bewoners van de planeet bereiden zich voor op een ware veldslag. Dit debuut van Verhasselt is een fantasyepos dat bij momenten voorzichtig de grenzen van science-fiction op zoekt. Het is aanvankelijk wat wennen aan de vele perspectiefwissels die de schrijfster gebruikt om de vele personages die het boek rijk is, met voldoende diepgang voor te stellen. Maar eens de initiële voorstellingsronde voorbij is, raakt de vaart in het verhaal en heeft de lezer geen moeite meer om de ongebruikelijke namen uit elkaar te houden. Het is dan ook aan te raden om de eerste honderd of wat pagina's in één leesbeurt door te nemen. Niettegenstaande de veelheid aan leven die de planeet Aedon rijk is, voelt het verhaal nooit als zwaarwichtig aan, en Evi F. Verhasselt weet met lyrische teksten de spanningsboog hoog te houden. Het uiteindelijke resultaat is een beklijvende, gestructureerde verhaallijn die op geen enkel hiaat in de interne logica te betrappen valt. Het is eveneens even wat wennen aan het ongebruikelijke kleine lettertype, al kan het geenszins als storend getypeerd worden. Celtica Publishing bewijst met deze uitgave dat er ook in ons eigen taalgebied heel wat kwaliteit te vinden is en Evi F. Verhasselt kan met dit debuut zonder blozen de vergelijking aan met gevestigde waarden als Hennen of Feist. Een aanrader van formaat die garant staat voor uren leesplezier. We kijken alvast uit naar haar toekomstige projecten.

Dit is het eerste boek van De laatste erfgenaam serie. Eleonora (Elena) moet vluchten uit het Haviksnest, haar veilige thuishaven. De orde van het bloed wil aan de macht komen en zij en haar familie staan in de weg. Bovendien zijn zij elfen en Bloedridders haten niets erger dan elfen. Ze vertrekt naar het eiland waar haar vader vandaan komt. Ze weet niet veel over het verleden van haar vader en echt niets van haar moeder. Ze begint steeds nieuwsgieriger te worden. Haar reisgenoten helpen en beschermen haar. Yarbrin is een elf die Elena tegen alles wil beschermen. Nathan is iemand die haar altijd aan het lachen kan maken en hij is familie. In het dorpje Berg komt ze een bijzondere jonge Wachter tegen. Haar hart slaat op hol. Elena leert steeds meer over zichzelf en wat ze allemaal in haar mars heeft. Haar vader heeft een bijzondere kracht, waarom heeft zij dat niet? En wat houdt hij toch geheim voor haar? Spannend! Ze moeten de Bloedridders voor blijven..................Maar zijn ze wel ergens echt veilig? De bloedridders laten een pad van verwoesting achter en schamen zich niet om iedereen uit de weg te ruimen. Elena heeft een bijzondere ontmoeting met een wolf, maar ook komen er dwergen in voor. En kribbers...Deze wil je niet tegenkomen. Ik vind ze een beetje piranha-achtig..alleen dan met scharen in plaats van tanden. Het intermezzo, dat is echt opvallend. Dat zet je toch even aan het nadenken over het verhaal. In welke tijd het zich afspeelt bijvoorbeeld. Ik hoop meer uit te vinden in het volgende boek. Dit was echt iets dat me opviel en ik kreeg meteen allerlei ideeën in mijn hoofd. Heerlijk om zo mee te denken! Maar wat het precies is....Daar ben ik nog niet uit. Maar dat gaat ongetwijfeld goed komen! Het eekhoorn vlees in de soep, doet je denken aan Evi's eerste boek: Tranen van Tataneh. Daar zit een bijzondere eekhoorn in: Aggie. Hij zou nooit in de soep belanden. Het einde is open en ik wil echt weten hoe het verder gaat. De epiloog is spannend en zorgt voor nog meer interesse in het verhaal. De titel en de cover zijn echt duidelijk. En de kleur van de troon en vorm precies zoals ze omschreven worden. Prachtig. Het taalgebruik is zeer origineel. De schrijfster gebruikt namelijk een aantal woorden in een eigen verzonnen taal. Als je niet meer weet wat de betekenis is, kun je het achterin het boek opzoeken. Daar staat de vertaling. Ook een Appendix, met namen, plaatsen en begrippen met uitleg. Het is altijd een goede aanvulling. Ik heb de Appendix niet vaak hoeven raadplegen. Boek leest echt vlot en smaakt echt naar meer!