Hilde Houweling

De dood is dichtbij, vertelde mevrouw Houweling haar dochter Hilde (22) afgelopen januari. Die woog op haar dieptepunt 32 kilo. De blonde dame die de deur van haar ouderlijk huis opentrekt, glimlacht vriendelijk. Ze staat fier rechtop en haar ogen glinsteren. Niets doet vermoeden dat ze een halfjaar geleden nog in een kliniek was opgenomen voor haar eetstoornis. En dat ze nog steeds iedere vrijdag naar een kliniek in Amsterdam afreist. Daar stapt ze op de weegschaal, vertelt ze hoe haar eetweek eruitzag en praat ze over haar trauma. "Aan mij zie je niet dat ik ziek ben" "Een gebroken been hebben lijkt me makkelijker", mijmert de eerstejaarsstudent social work aan hogeschool Windesheim in Zwolle terwijl ze een glas water inschenkt voor zichzelf. "Dan zien mensen dat je ziek bent. Aan mij zie je niet zo veel." Ze neemt plaats aan de keukentafel. Haar autobiografie "Over winnen" kwam eind november uit. Het boek ligt binnen handbereik. Voor haar neus staat een schaal met chocolaatjes. En aardbeien, van marsepein. De Zwolse raakt ze niet aan. Piekert er niet over. Ze voelt niet of ze honger heeft, en het voedsel staat niet op haar eetlijst; in de ochtend een schaaltje kwark, tussen de middag drie boterhammen en in de avond een portie van wat de pot schaft. En drie tussendoortjes, een stuk fruit, koekje en twee mueslirepen. "Ik eet als een machine." Lees verder via de link