Ina Boudier-Bakker

De roman stimuleert mijn weemoed.Het is een boek vol verlangen, angst, verdriet, liefde, zachtheid, geschiedenis,maar minder fatalistisch dan bij Couperus. Het is voor mij een van dé romans van de negentiende eeuw. Het begint in 1858 en het eindigt daar waar de negentiende eeuw doodliep in de Eerste Wereldoorlog en de Spaanse Griep van 1918. Op de eerste bladzijde ligt het kind Annètje Goldeweijn ‘warm onder de dekens gedoken’. Ik weet ook nog hoe de laatste bladzijde eindigt: ‘De juffrouw heeft gezucht. Eén enkele diepe kreunende zucht – eer de grote gestalte langzaam opstaat, en kaarsrecht de kamer uitgaat.’Een fascinerende roman vol Amsterdamse mensen uit de gegoede middle class, die het elkaar moeilijk en goed proberen te maken en in hun hart eenzaam blijven.