Inanna van den Berg

De meeste auteurs zijn over niets zo onzeker dan over hun debuut. Is hetgeen wat ze hebben gepubliceerd wel lezenswaardig, zal het boek wel verkocht worden, de recensies positief zijn, en vooral of de vele uren die er aan vooraf zijn gegaan, niet voor niets zullen zijn geweest. Zie hier de dilemma's waarvoor een debutant staat. Waarschijnlijk zal Diana van Hal dezelfde onzekerheden hebben gehad of nog steeds ervaren. Dit is totaal niet nodig, want haar boek De verzamelaar is een boek waar ze zich niet onzeker over hoeft te voelen. Het is een verrassend goed thrillerdebuut, dat naar veel meer smaakt. In Medford, Massachusetts wordt in een reservaat het begraven lichaam van een jonge vrouw gevonden. Zij is de eerste van een groot aantal slachtoffers, die in korte tijd, na grondig graafwerk wordt gevonden. Het blijkt dat een seriemoordenaar actief is in de regio. Rechercheur Spencer Bennet wordt op de zaak gezet en wordt ondersteund door DNA- analist Jennifer Rowley. Beide hebben in het verleden een partner gehad die op mysterieuze wijze is verdwenen, waardoor ze naar elkaar toe groeien. Er wordt nog een aantal vrouwen vermist, die mogelijk nog in leven zijn en de race tegen de klok gaat pas echt van start als het net rond de daders zich sluit. Diana van Hal is het pseudoniem voor de Nederlandse schrijfster Diana Ruwaard. Zij is werkzaam op een medisch laboratorium en daar maakt ze handig gebruik van. Ze studeerde medische microbiologie en stapte in haar derde jaar over naar klinische chemie. Tegenwoordig is ze werkzaam als analiste. Je merkt dat de schrijfster veel kennis van zaken heeft en een inkijk geeft in de werkzaamheden van een DNA-analist, zonder een overdaad aan technische details te verwerken. De verzamelaar is een vlot lezend boek met korte hoofdstukken, die to the point zijn en een duidelijke lijn in het verhaal neerzetten. Met korte zinnen en geen overbodige uitweidingen houdt ze zo de vaart er in. Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, zowel vanuit een van de moordenaars als vanuit een van de ontvoerde vrouwen als de beide hoofdpersonen. Dit houdt in dat in het begin van het verhaal de dader al bekend is, maar dit is niet storend of negatief voor het verhaal. De personages zijn goed uitgewerkt. De aanstekelijke schrijfstijl van Diana van Hal heeft nieuwsgierigheid naar een vervolg aangewakkerd. Dat er nog meer van haar hand zal verschijnen, lijkt een kwestie van tijd want aan het einde van dit boek wordt er al een aantal keer subtiel een opzet gemaakt naar een vervolg op dit verhaal. Ze heeft de lat voor zichzelf op een mooie hoogte gelegd, maar dat is voor haar niet meer dan een uitdaging.

De meeste auteurs zijn over niets zo onzeker dan over hun debuut. Is hetgeen wat ze hebben gepubliceerd wel lezenswaardig, zal het boek wel verkocht worden, de recensies positief zijn, en vooral of de vele uren die er aan vooraf zijn gegaan, niet voor niets zullen zijn geweest. Zie hier de dilemma's waarvoor een debutant staat. Waarschijnlijk zal Diana van Hal dezelfde onzekerheden hebben gehad of nog steeds ervaren. Dit is totaal niet nodig, want haar boek De verzamelaar is een boek waar ze zich niet onzeker over hoeft te voelen. Het is een verrassend goed thrillerdebuut, dat naar veel meer smaakt. In Medford, Massachusetts wordt in een reservaat het begraven lichaam van een jonge vrouw gevonden. Zij is de eerste van een groot aantal slachtoffers, die in korte tijd, na grondig graafwerk wordt gevonden. Het blijkt dat een seriemoordenaar actief is in de regio. Rechercheur Spencer Bennet wordt op de zaak gezet en wordt ondersteund door DNA- analist Jennifer Rowley. Beide hebben in het verleden een partner gehad die op mysterieuze wijze is verdwenen, waardoor ze naar elkaar toe groeien. Er wordt nog een aantal vrouwen vermist, die mogelijk nog in leven zijn en de race tegen de klok gaat pas echt van start als het net rond de daders zich sluit. Diana van Hal is het pseudoniem voor de Nederlandse schrijfster Diana Ruwaard. Zij is werkzaam op een medisch laboratorium en daar maakt ze handig gebruik van. Ze studeerde medische microbiologie en stapte in haar derde jaar over naar klinische chemie. Tegenwoordig is ze werkzaam als analiste. Je merkt dat de schrijfster veel kennis van zaken heeft en een inkijk geeft in de werkzaamheden van een DNA-analist, zonder een overdaad aan technische details te verwerken. De verzamelaar is een vlot lezend boek met korte hoofdstukken, die to the point zijn en een duidelijke lijn in het verhaal neerzetten. Met korte zinnen en geen overbodige uitweidingen houdt ze zo de vaart er in. Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, zowel vanuit een van de moordenaars als vanuit een van de ontvoerde vrouwen als de beide hoofdpersonen. Dit houdt in dat in het begin van het verhaal de dader al bekend is, maar dit is niet storend of negatief voor het verhaal. De personages zijn goed uitgewerkt. De aanstekelijke schrijfstijl van Diana van Hal heeft nieuwsgierigheid naar een vervolg aangewakkerd. Dat er nog meer van haar hand zal verschijnen, lijkt een kwestie van tijd want aan het einde van dit boek wordt er al een aantal keer subtiel een opzet gemaakt naar een vervolg op dit verhaal. Ze heeft de lat voor zichzelf op een mooie hoogte gelegd, maar dat is voor haar niet meer dan een uitdaging. ****

Dit jaar werd Terrence Lauerhohn door Hebban genomineerd voor het beste boek van 2015 in de categorie Fantasy. De auteur laat zich niet beperken door een bepaald genre binnen de fantasy en dat lijkt een hele goede keuze. Een goede schrijver is immers niet in een hokje te plaatsen. Dit najaar kunnen we Lauerhohns nieuwe scifi-thriller Wegversperring toevoegen aan onze boekenkast. In Wegversperring volgen we Richard en zijn vrouw Paula, die na een vage blikseminslag vast komen te staan in een file in een woestijn richting Clarksonville. Als de accu's van alle auto's ermee ophouden, de telefoons onbruikbaar worden en de watervoorziening schaars blijkt te zijn, komen Richard en Paula in contact met een aantal mensen die hun noodlot delen. Maar wie is er te vertrouwen als de wereld op het punt van instorten staat? Wegversperring is als een symfonie die meer en meer opbouwt naar een ongekend hoogtepunt en als lezer voel je de dreiging in het stuk. Je begint rustig, maakt langzaam kennis met de personages, hun verleden en de omgeving. Toch is die rust slechts schijn, want het verhaal vordert snel. Je blijft geboeid lezen en wordt volledig gegrepen door alles wat Lauerhohn juist niet vertelt. Deze thriller is er een die de liefhebbers van Stephen Kings vroegere werk niet mogen laten schieten. Met realisme en surrealisme wordt een helder beeld geschetst dat de lezer niet alleen doet nadenken, maar ook in zijn greep houdt. Hoe gaat het verder? Wie is er te vertrouwen? Wat is er aan de hand met de wereld? Wie overleeft het, en wie zal het loodje leggen? Het zijn allemaal vragen die je tot aan de laatste pagina in je zij blijven porren. De omgeving en de karakters in Wegversperring zijn duidelijk omschreven. Je wéét dat de auteur hier en daar wat informatie weghoudt, waardoor het moeilijk blijkt om deze bizarre wereld naast je neer te leggen. De spanningsboog blijft als een dun koordje door het boek gespannen, met de verwachting dat het ieder moment kan knappen. Maar het gebeurt niet en dat maakt Wegversperring een van de betere scifi-thrillers die we dit jaar kunnen lezen. Hoe verder de lezer in het boek komt, hoe meer vragen er door zijn hoofd donderen. Hoe kan deze groep - met zo veel verschillende karakters - toch een eenheid vormen en zichzelf beschermen tegen het kwaad? Het einde van Wegversperring is er een die extreem onverwacht om de hoek komt kijken. Een plottwist 2.0, waar je bek van openvalt. Als Terrence Lauerhohn volgend jaar zo door blijft gaan, dan kunnen we hem beter meteen die award in zijn handen drukken. Weg met die nominatieronde, gewoon meteen uitreiken die hap!

Het verhaal is niet te eng beschreven en goed (voor)leesbaar voor kinderen. Ondanks het gevaar waarin de eskimodwergen zich op een gegeven moment bevinden, wordt de toon van het verhaal niet beangstigend. De schrijfster houdt het luchtig met de nodige humor. De Bah-familie en de Bie-familie zijn het tegenovergestelde van elkaar, zowel in het doen en laten als in hoe ze er uit zien. De Bie-familie is zachtaardig, goed verzorgd en altijd vrolijk. Ze leven een plezierig leven. De Bah-familie daarentegen is oorlogszuchtig, onverzorgd en niets is goed. Het zijn boosaardige wezentjes. Het mooie is dat kinderen deze tegenstelling goed kunnen volgen via de namen van de personages. Zo heeft de koningin van de ene familie Iksbie en de andere Iksbah. Ook bij de andere personages is er steeds een -bie en een -bah familielid. De verschillende personages worden met behulp van prachtige en beeldende illustraties aan de lezer voorgesteld. Je hebt, met de beschrijving van hun karakter, direct een goed beeld van hen. Verder sluiten de illustraties goed aan bij het verhaal. Kinderen kunnen, als zij voorgelezen worden, de illustraties bekijken en zich een voorstelling maken van wat er gebeurt. Het verhaal zelf leest prettig door de zinslengte en het taalgebruik. De schrijfster weet goed de emoties weer te geven die de personages ervaren tijdens hun belevenissen. Thema's als samenwerking, goed versus kwaad, familiebanden, pesten, liefde, vriendschap, behulpzaam zijn en hoop komen aan bod. Ik heb één puntje van kritiek. Ik vond het jammer dat de verhaallijn van Iksbah zo kort is, de verandering in deze verhaallijn voelt te abrupt en onvoorzien aan. Dit verhaal met koningin Iksbie is een afgerond verhaal, maar er blijft opening voor nieuwe avonturen. De moeder zegt na haar verhaal tegen haar jongens als zij nog een vraag hebben: "Dat vertel ik jullie de volgende keer". Ik hoop dat er een vervolg gaat komen. Het is een spannend en origineel verhaal met oog voor detail, een verhaal waar ik als volwassene zelf ook van genoten heb. Eskimodwergen zijn schattige wezentjes die je door hun doen en laten een glimlach op je gezicht brengen. Ik geef het boek 4 sterren. Jeanine Feunekes-Both - Recensent De Perfecte Buren