Sabine Mourits

Ik las dit boek als jurylid van de Literaire Parel en was verrast door de vaart waarmee we mee worden gesleurd het leven van Madame Bonheur in. Een leven dat zich via het speurwerk van Claire langzaam ontvouwt, een leven van succes, tragiek, verdriet en volhardendheid. Het boek is zeer stijlvast geschreven en de pagina's lijken zich als vanzelf om te slaan, tot we bij een onverwachte grand finale komen en bij een einde in Museum Voorlinden.

Vanaf de eerste bladzijde werd ik meegesleept, wie was deze dame en welke geheimen had ze? Langzaam wordt alles duidelijk en het is een emotionele rollercoaster, het is zo uniek mooi en boeiend geschreven dat je het voelt. En het geheim blijkt hartverscheurend te zijn, de spanning wordt goed opgebouwd want lange tijd weet je niet zeker wat het is en dan beginnen de vragen...Het zal toch niet zijn wat ik denk, of heb ik het toch mis?

De sprongen die Peters heeft gemaakt sinds zijn thrillerdebuut zijn ronduit indrukwekkend. Het plot is sterker opgebouwd, spannender en meeslepender. De personages hebben meer diepgang, het verhaal is strakker gestructureerd en de schrijfstijl is merkbaar scherper en trefzekerder. De potentie en het vertrouwen die in onze vorige recensie al werden uitgesproken, worden in Drenkman dubbel en dwars ingelost. Peters combineert actuele thema’s zoals farmaceutische ethiek, neurowetenschap en hallucinaties met persoonlijke trauma’s, menselijke kwetsbaarheid en psychologische diepgang. Dat levert een thriller op die niet alleen spannend is, maar ook inhoudelijk prikkelt. Terwijl Rik in zijn verleden duikt op zoek naar antwoorden over zijn vermiste broer Joes maakt Peters uitstapjes van het landelijke Babberich naar Luik en zelfs Congo, waarmee hij het verhaal interessant en veelzijdig houdt. Peters beschrijft deze locaties zo beeldend dat het voelt alsof je er zelf rondloopt. Peters weet de missie van Sandra en Rik én Riks persoonlijke zoektocht naar zijn broer knap in balans te houden. De twee verhaallijnen versterken elkaar juist, in plaats van elkaar in de weg te zitten, wat zorgt voor een gelaagd en meeslepend geheel.

Uit de poppenkast is door zijn eenvoud en compromisloos radicale echtheid zowat een genre op zich. De beschrijving van haar jeugd en jongvolwassenheid roept weerstand op, onbehagen, vragen, ongeduld, honger. Maar wat een volta, wanneer de schrijfster dit vat van schaduwen en pijn transformeert: onweerstaanbaar sleept zij de lezer mee in haar metamorfose. Dit echt gebeurde relaas fascineert en heeft een bevrijdende impact op de lezer. Zeer de moeite waard.