Julia Blum

De verborgen dingen Veel gelovige mensen zijn van mening dat ze de Bijbel niet meer behoeven te lezen. Voor hen is dat een boek dat ze wel kennen, en dat voor hen ten diepste geen geheimen meer heeft. Dat ze zich daardoor afsluiten voor de werking van Gods Geest in hun eigen leven is een vergissing die zonder meer te betreuren is. Dat maakt ook mevrouw Blum op bijna elke bladzijde van haar boek heel duidelijk: God gaat door. Elke dag opnieuw wil God met en door zijn Geest in de mensen werken, en dat geldt zeker, zo niet speciaal, als je biddend open staat voor wat Hij wil openbaren. […] Om het met weinig woorden te zeggen: God laat zich in de stilte vinden, wil mensen ook persoonlijk openbaren wat voor velen tot de geheimen van zijn Woord en het leven behoort. Julia Blum weet daarvan mee te praten […] Openbaring Haar boek zou je een openbaring mogen noemen. Israël is en blijft het uitverkoren volk van God, maar die keuze van God brengt met zich mee dat er offers gebracht moeten worden. En ‘ voor een dergelijk offer geeft de Heer altijd Zijn beste en meest dierbare bezit”. Die weg tot dat offer heeft Christus Zelf gebracht in gehoorzaamheid aan de Vader en na zijn opstanding heeft de Geest van de waarheid de discipelen de weg van de navolging gewezen. De Joodse apostelen waren ervan overtuigd dat ze de belangrijkste boodschap die een mens gegeven kan worden moesten verspreiden: een licht te zijn voor de volken. Julia Blum laat in haar boek in de verhalen over het offer van Izak, Job, Jozef en Lazarus zien wat hun offer en lijdensweg betekende. Die betekenis was voor hen en hun familie niet (direct) duidelijk en ook wij als christenen hebben dat geheim van die openbaring niet gekend. Maar Mevrouw Blum beschrijft met veel detail en visie hoe dit alles illustraties zijn van de geheimen van Israëls verkiezing, Het offer dat Abraham moest brengen en Jozef, Job en Lazarus vertellen ten diepste van een immense beproeving, maar bovenal van Gods bedoelingen en plan voor de eeuwigheid voor de mensheid. Steeds zijn het illustraties dat God de mens die zichtbaar en daarin betrouwbaar de weg van de liefde en van de navolging wil gaan en gaat uiteindelijk naast een voorbeeld bovenal gezegend worden en dat die zegen zich uitstrekt over velen. In en door alles heen onthullen ze de immense werkelijkheid van Gods hart en Gods liefde. Zoals de zusters van Lazarus […] zo mogen en moeten wij zien dat de tegenstrijdigheid tussen Gods innerlijke, onzichtbare realiteit en de uiterlijke zichtbare realiteit opgeheven kunnen worden. Het blijft bovenal een gegeven dat de verborgen dingen voor de Here God blijven, maar tegelijk dat Hij ons soms een glimp van zijn liefde achter die verborgenheid wil laten zien […]

In Abraham had twee zonen laat Julia Blum zien hoe Izak en Ismaël beide zijn opgenomen in Gods plan, waar ze ook staan voor Israël en de Arabische wereld. Ze doet dat aan de hand van een nauwkeurige en biddende lezing van de geschiedenis in Genesis volgens de niveaus van de traditionele Joodse Schriftuitleg PaRDeS [ acroniem voor pesjat, remez, derasj en sod]. De pesjatlezing (deel I [primaire betekenis]) resulteert nogal eens in een psychologiserende benaderingen toepassing. Maar de auteur heeft grote aandacht voor details in de tekst. Treffend is de beschrijving van de put Lachai Roï als een bron van innerlijke genezing maar ook van herstel van relaties – juist ook tussen Israël en de Arabische volken […] Deel II gaat in op de remez [symbolische betekenis]. Daarvoor gaat de schrijver uit van de symbolische toepassing die de apostel Paulus geeft in Galaten 4. Dan wordt het spannend. Immers, dit is een klassieke plaats voor de vervangingstheologie, terwijl het Blum te doen is om Israël als volk van Gods verbond en het herstel van de plaats van Ismaël in Abrahams familie als deel van Gods plan. Deel III, de derasj [vergelijkende betekenis] verbindt de lezingen van Rosj Hasjana (Genesis 21 en 22 over Ismaël en Izak) met de Thoralezing van Jom Kippoer (Leviticus 16) waarin het o.m. gaat over de twee bokken. De parallellen wijzen erop dat ook de verbanning van Ismaël een offer was. Maar allebei ontkomen op het laatste moment. Het oorspronkelijke offer wordt zowel in Genesis 21 als 22 gespaard. In deel IV, de sod [verborgen betekenis], staat Leviticus 16 centraal. Het tweevoudige offer van Genesis 21 en 22 en het tweevoudige offer van de bok in Leviticus 16 zijn typen van het volmaakte hemelse offer. Het perspectief lijkt dan te verschuiven naar Jezus als Gods eniggeboren Zoon en Israël als Gods eerstgeboren zoon en de zondebok die de wereld in wordt gestuurd. In de Bijbel zijn er slechts twee die God Zijn zoon noemt: Israël en Jesjoea [Jezus]. In de Bijbel smelten die twee soms volledig samen. De onverwachte en verrassende conclusie is dat waar de binding van Izak in Genesis 22 een type van Jesjoea [Jezus] is, Ismaël, de zoon die de woestijn in werd gestuurd, een type van … Israël, de zondebok is! Zo vallen ook de stukjes in de beeldspraak van Paulus in Galaten 4 op hun plaats.