Kurt Busiek

Hoe is het gesteld met een van onze favoriete krijgers? Niet goed, als we het over zijn persoonlijke avonturen hebben. Goed, als we het over die avonturen als stripverhaal hebben. In het slot van de tweede moderne Conan-trilogie trekt Conan samen met zijn nieuwe maatje Janissa en een troepje soldaten van Kalanthes door de bergen om in de stad Hanumar het gevreesde Oog van Tik-Pulonga te vernietigen. De stad staat onder bescherming van Thoth-Amon (die een beetje te veel verschillende spellingsvormen krijgt in dit album) en doet er alles aan om de belagers tegen te houden. Conan vindt dat een gewonde soldaat hen alleen maar ophoudt en stelt voor om hem te doden. Hij krijgt lik op stuk van priester Kalanthes waardoor de barbaar verder zijn kop houdt. Het is een zoveelste mooi moment om aan te tonen dat er in de vernieuwde Conan-reeks van scenarist Kurt Busiek evenredig veel aandacht gaat naar karakterontwikkeling, psychologie en diepgang als naar het betere hak- en slachtwerk. Een grotesk monster en een gevaarlijk virus horen er deze keer ook bij. Alleen jammer dat de rol van Janissa, van wie we in het vorige deel nog zo'n onthutsende getuigenis over haar leven hebben gelezen, er deze keer bekaaid vanaf komt. Het verhaal wordt netjes afgewerkt. Er kan een lach bij Conan vanaf. Op naar de volgende cyclus. Persoonlijk kijken we deze keer meer uit naar het vervolg van de vurige schoonheid Red Sonja, dat we verreweg beter getekend vinden. We hebben het nog steeds moeilijk met het schetsmatige van Cary Nord. Een knappe aanvulling op het album, en hopelijk een troef voor Conan-fanaten die de Engelstalige bundels al hebben, is de cover en de extra commentaren over de totstandkoming ervan door Romano Molenaar en Jorg de Vos. 't Zou leuk zijn mochten ze tussendoor eens een one-shot van Conan kunnen tekenen.

Conan breekt een nieuwe cyclus open, zijn derde al. Achter een van de mooiste illustraties die Romano Molenaar en Jorg de Vos al hebben gemaakt, de cover van dit zevende Conan-album, schuilt als vanouds een verhaal waarin een prins gefascineerd hoort voorlezen uit de Nemediaanse Kronieken, over Conan dus. Voorlezer Wazir vindt dat zijn heer zijn tijd verliest aan de vertellingen over die "brute bandiet", maar het personage dat ook koning werd, intrigeert beide heren. Deze keer wordt Conan door twee hoertjes gerold in een herberg wat zijn vertrouwen in mensen die met elkaar samenleven in dorpen danig ondermijnt. Een vriendelijk kind verkoopt hij daaropvolgend een klap in het gezicht wanneer die hem onderdak voor de nacht aanbiedt. Conan meent namelijk opnieuw met een bedrieger vandoen te hebben. Hij prefereert een overnachting in de (vervloekte) bergen want "Ik ben een Cimmeriër. Als ik naakt in de sneeuw slaap, word ik als herboren wakker!" Deze antieke Freddy De Kerpel beseft 's nacht dat hij gewoon niet genoeg over steden en de beschaving weet. Hij wordt in zijn gedachtegang gestoord door een viertal duivels die 'm konijntje noemen. Hoe moet hij deze onoverwinnelijke wezens verslaan? In het tweede hoofdstuk gaat Conan het dievenpad op en leert daarbij een heler een lesje dat hij nooit meer zal vergeten... omdat hij het met zijn dood meeneemt. In een afsluitend katern becommentariëren de coverillustratoren Molenaar en de Vos verschillende stappen van hun weergaloze werk.

In het eerste deel van de huidige Conan-trilogie had de Cimmeriër het nog moeilijk om te aarden in een stad waarvan de inwoners hem bedriegen. Dan begaf hij zich zelf op het dievenpad en keerde voor hem het tij. In De Toren van de Olifant plaatst hij bedriegster Jiara voor een dilemma. Ze kan ofwel het vertrouwen van Conan winnen ofwel met zijn buit aan de haal gaan en het gevaar lopen om in de vlucht alsnog te worden opgespoord en gedood. Ondertussen heeft de woeste barbaar geleerd hoe hij zakkenrollers en ander gespuis kan doorgronden. Maar het rapalje in de straten van de Stad der Dieven vormt lang niet de enige bedreiging. De honden van Marduk, die met het gelijknamige Storm-album gemeen hebben dat de wezens halfmenselijk zijn, komen op voor de eer van hun god en maaien tegenstanders neer. Er is ook nog een wormachtig reuzemonster die mensen levend opvreet. Het monster lijkt op de ondergrondse wormen uit de horrorfilm Tremors. En tot slot treffen Jianna en Conans geliefde Tinanna elkaar. Vooraleer de jaloezie van Tinanna ontaardt in een bitch fight wordt ze uitgeschakeld. Achterhaal zelf maar door wie... of door wat. Als vanouds serveren Romano Molenaar en Jorg de Vos je in een extra katern op een making of van de cover. Sinds de uitgever de officiële toelating kreeg om blote borsten te tonen, wordt daar dankbaar gebruik van gemaakt. Ons niet gelaten! Het zijn die extra's en exclusieve aanpassingen die van de uitgaven van Dark Dragon Books een troef maken. En dan hebben we het dus niet alleen over die borsten.