Olav Beemer

Van alle gevaren, zombies of tegenstanders met minder goede bedoelingen die Rick en zijn gezelschap van overlevenden al tegenkwamen, overtreft Negan hen allen. Waarom? Omdat hij intelligent is. Negan is de mensen van wie hij wil profiteren steeds een stap voor omdat hij hen beter doorheeft dan zij zichzelf. In Rick vindt hij een gelijke die zich niettemin gedeisd houdt. Tot nu, de oorlogszuchtige titels van de delen 19 en 20 liegen er niet om. Tijd om de spieren te rollen en voor eens en altijd uit te maken wie de sterkste is: Negan, met zijn haast seksuele obsessie voor zijn met prikkeldraad omwikkelde baseballknuppel, en de meerderheid van Saviors die hij leidt, of Rick die een verbond weet te sluiten met twee andere groepen voor een wankel tegenwicht dat hij in de strijd wil werpen. Eén iets staat vast: er zal bloed vloeien. Langs beide kanten. Robert Kirkman roeit weer een aantal personages uit die je al een tijdje kende. Net zoals in Game of Thrones hecht je je beter niet aan personages. Voor je het ziet aankomen, zijn ze er niet meer. Het ritme is opzwepend, de climaxen buitelen over elkaar als twee speelse leeuwenwelpen en ook de zombies laten zich niet wegdrummen in het geweld dat de resterende overlevenden verder decimeert. Komt het ooit nog wel es goed? Een happy end ligt misschien niet in het vooruitzicht, maar vooralsnog blijven we genieten van het uitstel.

Van alle gevaren, zombies of tegenstanders met minder goede bedoelingen die Rick en zijn gezelschap van overlevenden al tegenkwamen, overtreft Negan hen allen. Waarom? Omdat hij intelligent is. Negan is de mensen van wie hij wil profiteren steeds een stap voor omdat hij hen beter doorheeft dan zij zichzelf. In Rick vindt hij een gelijke die zich niettemin gedeisd houdt. Tot nu, de oorlogszuchtige titels van de delen 19 en 20 liegen er niet om. Tijd om de spieren te rollen en voor eens en altijd uit te maken wie de sterkste is: Negan, met zijn haast seksuele obsessie voor zijn met prikkeldraad omwikkelde baseballknuppel, en de meerderheid van Saviors die hij leidt, of Rick die een verbond weet te sluiten met twee andere groepen voor een wankel tegenwicht dat hij in de strijd wil werpen. Eén iets staat vast: er zal bloed vloeien. Langs beide kanten. Robert Kirkman roeit weer een aantal personages uit die je al een tijdje kende. Net zoals in Game of Thrones hecht je je beter niet aan personages. Voor je het ziet aankomen, zijn ze er niet meer. Het ritme is opzwepend, de climaxen buitelen over elkaar als twee speelse leeuwenwelpen en ook de zombies laten zich niet wegdrummen in het geweld dat de resterende overlevenden verder decimeert. Komt het ooit nog wel es goed? Een happy end ligt misschien niet in het vooruitzicht, maar vooralsnog blijven we genieten van het uitstel.

Hoe is het gesteld met een van onze favoriete krijgers? Niet goed, als we het over zijn persoonlijke avonturen hebben. Goed, als we het over die avonturen als stripverhaal hebben. In het slot van de tweede moderne Conan-trilogie trekt Conan samen met zijn nieuwe maatje Janissa en een troepje soldaten van Kalanthes door de bergen om in de stad Hanumar het gevreesde Oog van Tik-Pulonga te vernietigen. De stad staat onder bescherming van Thoth-Amon (die een beetje te veel verschillende spellingsvormen krijgt in dit album) en doet er alles aan om de belagers tegen te houden. Conan vindt dat een gewonde soldaat hen alleen maar ophoudt en stelt voor om hem te doden. Hij krijgt lik op stuk van priester Kalanthes waardoor de barbaar verder zijn kop houdt. Het is een zoveelste mooi moment om aan te tonen dat er in de vernieuwde Conan-reeks van scenarist Kurt Busiek evenredig veel aandacht gaat naar karakterontwikkeling, psychologie en diepgang als naar het betere hak- en slachtwerk. Een grotesk monster en een gevaarlijk virus horen er deze keer ook bij. Alleen jammer dat de rol van Janissa, van wie we in het vorige deel nog zo'n onthutsende getuigenis over haar leven hebben gelezen, er deze keer bekaaid vanaf komt. Het verhaal wordt netjes afgewerkt. Er kan een lach bij Conan vanaf. Op naar de volgende cyclus. Persoonlijk kijken we deze keer meer uit naar het vervolg van de vurige schoonheid Red Sonja, dat we verreweg beter getekend vinden. We hebben het nog steeds moeilijk met het schetsmatige van Cary Nord. Een knappe aanvulling op het album, en hopelijk een troef voor Conan-fanaten die de Engelstalige bundels al hebben, is de cover en de extra commentaren over de totstandkoming ervan door Romano Molenaar en Jorg de Vos. 't Zou leuk zijn mochten ze tussendoor eens een one-shot van Conan kunnen tekenen.

Wanneer een eerste doorbladering van een album too much oogt, zijn we er niet happig op om er onze tanden in te zetten. Er werd ons aangeraden om toch door te zetten en Sláine een kans te geven. Dat deden we en we kregen ongelijk in ons vooroordeel. In een tijdspanne van tien jaar, van 1990 tot 2000 verschenen bij Arboris veertien albums die toen geheel aan onze radar voorbijscheerden. Clint Langley was een van de toch wel vele tekenaars die een album op zijn actief had staan. Nu is hij de vaste tekenaar van deze compleet nieuwe verhaalcyclus Kronieken der Invasies. Pat Mills blijft tevens aan boord als scenarist. In Kronieken der Invasies moet Sláine, de eerste hoge koning van Ierland, zijn volk beschermen tegen een invasie van afzichtelijke zeeduivels onder de leiding van Moloch die handig weet om te springen met vervaarlijke slagzwaarden. Sláine kan met zijn mannen en met veel moeite de invasie een halt toeroepen en kan zelfs Moloch bedwingen die om zijn leven smeekt. Maar de situatie kantelt en Moloch verkracht en doodt (niet noodzakelijk in die volgorde) Sláines geliefde Niamh. Zo krijg je iemand natuurlijk serieus pissed off. Sláine zweert dan ook een dure eed: wraak nemen op Moloch. Zijn eigen death wish speelt daarbij in zijn voordeel. Wat heeft hij immers nog te verliezen? Het verbluffende realisme van Clint Langley valt onder het hyperrealisme waarin structuren van (reptielen)huiden, rotsen, metalen schilden en zwaarden, gespannen spieren, enzovoort haast fotografische weergaves zijn van de realiteit, rijk aan detail. Zo komen expliciete scènes veel krachtiger over. Het bloed spettert in het rond, ledematen en hoofden worden van hun lichamen gescheiden, oogbollen bengelen uit oogkassen en af en toe zie je twee behaarde teelballen hangen. Maar een vrouw met een zwaard zien slingeren dat in realiteit niet is te hanteren, is dan weer een stap te ver. Voor wie graag blood & gore-verhalen leest, is dit een must. Voor wie er ook nog wat menselijkheid bij wil, moet het nodige geduld uitoefenen want ook dat apect wordt niet verwaarloosd. Voor wie het oplossen van een conflict enkel in dialoog en compromissen uitgeklaard wil zien, zal zich aan Sláine ergeren. Maar dit is dan ook geen politieke strip. Gelukkig niet.