Lucia Berlin

De vrouwen over wie Berlin schrijft verwonderen zich over de conventies van de maatschappij in de wetenschap dat er geen hokje is waar ze zomaar in passen. In Handleiding voor poetsvrouwen gaat het om de momenten waarop je in die merkwaardige wereld iemand vindt die óók niet in de puzzel past - en die daar ook niet van in paniek wenst te raken... Ergens schrijft Berlin: "Eenzaamheid is een Angelsaksisch concept. Als je in Mexico-Stad als enige passagier in een bus zit en er stapt iemand in, gaat hij niet alleen naast je zitten, maar zelfs tegen je aan." Dat is precies wat Lucia Berlin in haar verhalen doet: even vlak naast je gaan zitten in een verder lege bus

De jeugdherinneringen, anekdotes en plaatsbeschrijvingen uit de eerste helft van Welkom thuis behoren tot het mooiste wat Berlin ooit op papier heeft gezet

Prachtbloemlezing (...), diamanten proza. (...), gekenmerkt door de timing, het ritme en de spaarzame maar intens beeldende details die eindeloos slijpen en polijsten verraden. [Lucia Berlin] laat huwelijken stranden in één eloquente alinea, roept feesten op in zinnen die swingen als lome jazzsolo's. Maar bovenal geeft ze je het gevoel dat je al die nauwkeurig beschreven momenten - mooi, pijnlijk of ongemakkelijk - niet leest, maar lééft. Welke er uit haar eigen leven gegrepen zijn, doet er dan niet meer toe. Zolang haar stijl ze maar levensecht maakt, ware verhalen in de ware betekenis van het woord