Luud Dorresteijn

Curtis Dawkins put uit eigen ervaringen om een beeld te schetsen van het leven achter de tralies in al zijn grimmigheid. Hij vertelt over de weerzinwekkende mengeling van verveling, domheid, smerigheid, gemeenheid en chronische angst die het lot is van de gedetineerde. De gedetineerden functioneren slecht en het gevangenissysteem is autoritair. Het boek doet je de haren te berge rijzen, of zou dat moeten doen. Maar op hun britsen dromen Dawkins' gevangenen over criminele plannen, drugs, vrouwen en een Amerikaanse wereld buiten de muren. Hun vurige fantasieën steken schril af tegen de sombere achtergrond van de gevangenis, ze lopen over van inventiviteit, elan en rebelsheid. In veel gevallen zijn deze buitenbeentjes kunstenaars, net als Dawkins zelf.

In Graybar Hotel brengt Curtis Dawkins het moderne korte verhaal op zijn best naar de schimmige wereld van Amerika op zijn slechtst: achter de tralies van de overbevolkte en overal aanwezige gevangenissen. Deze briljant geschreven verhalen zijn door hun vindingrijke vorm, sappige dialogen, nauwkeurige details en bondige, invoelende beschrijvingen evengoed een handleiding voor het schrijven van originele verhalen als voor het bepalen van een mening over gevangenissen. Iedereen die inzicht wil krijgen in het gevangeniswezen van Amerika door het lezen van de verhelderende zienswijze van goede fictie heeft nu drie onmisbare boeken: On the yard van Malcolm Braly voor de sociale kanten, Yesterday will make you cry van Chester Himes als Bildungsroman en nu Graybar Hotel voor de korte verhalen.