Sandor Weijn

De debuutnovelle van David Veraart (1965) laat de lezer in de ziel en het leven kijken van een kunstschilder die van zijn arts het fatale verdict krijgt 'uitbehandeld' te zijn. Daniel Dorleyer wordt uit het ziekenhuis ontslagen om de laatste dagen van zijn leven thuis door te brengen. Het moment om 'terug te kijken'. Wat is werkelijk van belang geweest in zijn leven? De auteur beschrijft in zeven hoofdstukken, die telkens een dag omvatten, het défilé van personages, gebeurtenissen in het leven van de schilder, vaak met dilemma's waarmee hij geconfronteerd werd. Te beginnen met de tsunami aan gevoelens en beelden die door het hoofd van Daniel razen vanaf het moment dat hij de fatale boodschap ontvangt 'Waarom moet mij dit overkomen? Niemand hoort zo jong dood te gaan' (p.41). De geboorte van een kind, het overlijden van zijn vader, zijn vrouw die hem verlaat. De troost of de pijn die herinneringen veroorzaken. Finaal, hetgeen eenieder kan en zal overkomen. De melancholische blik van 'Portret van een oude man' van Vincent van Gogh op de cover geeft perfect de sfeer van deze novelle weer. Debuutnovelle in een poëtisch proza met vaak confronterende beschouwingen. Zeer verzorgde uitgave en prachtige cover.