Studio K

De Amerikaanse Tessa Magielse is een hyperkinetische bakvis. Natuurlijk is de zestienjarige dolverliefd op die ene stoere bink van haar klas. In haar gedachten gaat hij — en niemand anders! — haar ontvoeren op zijn witte eenhoorn. Helaas zijn dromen bedrog, en de hare zeker. Maar deze jonge tiener is immers niet zoals u en ik. Iedere keer als Tessa droomt, herneemt ze haar verhaal waar het gisteren gestopt is. En die dromen zijn heftig. Ze is er een elastische spring-in-'t-veld die steevast het universum redt van de meest bizarre wezens. Haar motto: hoe onorthodoxer het gevecht, hoe beter. Maar in het geniep wordt Tessa van nabij gevolgd door de eerwaarde Manwa-Kolass, een driekoppig zwevend hoofd. Hij heeft nu beslist dat zij als eerste aardling mag aantreden in de mythische Pantarena. Als ze wint van haar reusachtige uitdager Koui-zzath dan wordt zij, een mens, de nieuwe intergalactische agente. Tessa is de eerste sciencefictionstrip die ons in één klap in de tijd terugkatapulteert. Meer bepaald naar midden jaren 1990 toen we nog wild waren van die eerste frisse lichting fantasyverhalen zoals Het Kristallen Zwaard en de eerste Lanfeusts. Die melancholie naar een vervlogen stripstroming overheerst in dit eerste deel. De tekeningen van Crisse-adept Stéphane Louis zijn vintage jaren 1990. En dan is er die overdadige inkleuring die zo uit het digitale verfpotje komt waarmee Kookaburra en co. werd ingekleurd. Maar het grootste retrogevoel hadden we bij het scenario van Nicolas Mitric. Het verhaal is buitengewoon goed gestoffeerd maar weinig origineel. De overvolle, humoristische verhalen die in razendsnel tempo op ons afkomen, zijn immers zo Lanfeust. Ook de setting van een jong meisje dat begeleid wordt door een betweter — hier een alien genaamd Swidzernaivkouthoélvètlaminox* — kennen we uit Konvooi. Enkel de originele insteek van de continue droom sprankelt van frisse mogelijkheden. Maar ach, wat maakt het uit. Tessa is puur amusement. Bij onze zuiderburen zijn al vijf delen uitgegeven van deze goed onthaalde humorvolle sf-serie. We hebben er alle vertrouwen in dat Dark Dragon Books er het ritme gaat inhouden. Lang wachten zou echt zonde zijn. Tessa is immers een zomers stripje dat smaakt naar meer.

Het verhaal begint in 451 na Christus. De laatste Romeinen staan tegenover een overmacht van een half miljoen Hunnen. Tot de Romeinse bondgenoten horen de Franken, de Bourgondiërs, de Alanen en de Visigoten. Tot zover de historische werkelijkheid. Bij de Hunnen rijden er gesneuvelde geraamtes op skeletten van paarden mee. En er zijn vliegende draken. Honderdzestigduizend strijders sneuvelen volgens de heldendichten die dag. In het magische rijk is koning Oberon bezorgd voor de Hunse overmacht die het wankele en verdeelde West-Romense rijk bedreigen. Hij wil om een strategische reden hulp bieden en draagt twee bloedmooie elfen op om aan de Romeinen een verbond voor te stellen. Het ene elfje kan zich transformeren in een draak, de andere in een harpij. Ze moeten voorkomen dat Flavius Actius, bijgenaamd de laatste Romein, wordt vermoord. Hun missie krijgt het lastig als er jaloezie tussen de twee deernes in het spel komt. De eerste platen geven al aan met welk overdonderend geweld deze trilogie wordt ingezet. De praatscènes, waarin politiek, chantage, complotten en strategische spelletjes worden ontvouwd, wisselen evenwichtig af met scènes die barsten van de actie, aanslagen, achtervolgingen en gevechten. Het blik sensuele vrouwen en bloeddorstige monsters wordt ook opengetrokken. Van bloeddorstige vrouwen is er eveneens sprake, van sensuele monsters dan weer niet... Allez, we willen maar zeggen dat De Zang der Elfen overtuigend van start is gegaan.