T. Klein

In het jappenkamp Ambarawa (voormalig Nederlands-Indie), op sterven na dood, hoort de hoofdpersoon een stem diep binnen in zich zeggen dat de gruwelen van de oorlog en het kamp, niet de Waarheid zijn. Het is iets doms van mensen. Die stem geeft haar de kracht om vol te houden. Ze overleeft als jong kind met haar ouders, broer en zus de Tweede Wereldoorlog en de minstens net zo gruwelijke Bersiapperiode (eind 1945-begin 1946) in de Indonesische onafhankelijksstrijd. Het gezin vlucht naar Nederland, maar ook hier valt het niet mee vanwege het onbegrip, de armoede en de (psychische) oorlogsschade. De auteur beschrijft een inktzwarte en relatief onbekende bladzijde van de Nederlandse geschiedenis. Het spirituele verhaal is intens geschreven en makkelijk leesbaar. Er klinken geen gevoelens van haat of wraak door de regels; die heeft zij weten te transcenderen. Een aangrijpend, autobiografisch verhaal.