Wiel Kusters

Autobiografisch getint verhaal van een jongen die tijdens onweer met zijn moeder en grootmoeder in de keuken moet zitten, omdat zij daarvoor grote angst hebben. Hierin plaatst de schrijver een mooie, liefdevolle beschrijving van het dagelijkse leven in een Limburgs dorp in de jaren vijftig van de twintigste eeuw, waar bijna iedereen in de mijnen werkte en met een volstrekte vanzelfsprekendheid onrecht, ongelijkheid en het ongezonde werk accepteerde. In de bijna tedere beschrijving wordt niettemin een vernietigend oordeel uitgesproken over de manier waarop mensen toen geknecht werden. Tot slot van het boek het verhaal 'Lichtflitsen' dat als liefdevolle wijze het beeld van zijn dementerende moeder in de jaren negentig. Gedeeltelijke herdruk van de gelijknamige verhalenbundel uit 2000.

De auteur (1947) werkte als hoogleraar Letterkunde aan de Universiteit van Maastricht. In 1965 debuteerde hij als dichter en in 1978 verscheen bij Querido zijn eerste dichtbundel. Kusters publiceerde onder meer gedichten, verhalen, essays en biografieën. Deze bundel heeft hij volgens eigen zeggen 'In opdracht' geschreven en bevat 48 kwatrijnen (gedicht of strofe van vier dichtregels, vaak met het rijmschema a-a-b-a) met het overkoepelende thema 'verlies' ('Het voelt vreemd dat ik er zo niet meer zal zijn / ... Men bracht je slaap, men nam je zuurstof weg'). Het missen van de ander kun je soms echter compenseren door die ander te herkennen in jezelf of in je taal. Zo ontstaat de troostende illusie alsof je hem toch nog even ontmoet ('Ik moet je kennen voor ik je vergeet'). Fijnzinnig, diep doorvoeld. Een bundel om vaak ter hand te nemen en te herlezen.

'Het is goed dat Wiel Kusters nu een fraai en evenwichtig literair monument voor deze gestoorde levensgenieter heeft opgetrokken".