In de zeventiende en achttiende eeuw waren toneelopvoeringen in het theater of op straat nog iets bijzonders. De programmering van een nieuw toneelstuk was het gesprek van de dag. Theaterinvesteerders probeerden toneelopvoeringen met special effects, komische intermezzo's, muziek en dans voor zoveel mogelijk mensen aantrekkelijk te maken. Theater was daarom het ideale medium om zaken onder de aandacht van het publiek te brengen. Bestuurders en diplomaten gebruikten het toneel geregeld om hun politieke boodschap over te brengen en de publieke opinie te beïnvloeden.

Niet iedereen was zo gelukkig met een theater in de stad. De grootste tegenstanders van het toneel waren de predikanten. Zij zagen toneelbezoek veelal als een gevaarlijk en zondig tijdverdrijf. In autonome steden als Amsterdam en Hamburg kregen predikanten de ruimte om zich met het theater te bemoeien, met een fel toneeldebat tussen voor- en tegenstanders van het publiek vermaak als gevolg. Achter de schermen van het stadstoneel onderwerpt het Amsterdamse en Hamburgse baroktheater voor het eerst aan een internationale vergelijking, waarbij dit debat in al zijn hevigheid en controverse voor het voetlicht wordt gebracht. De lezer krijgt zo een fascinerend beeld van het dynamische en veelkleurige maatschappelijke leven in deze twee `vrije steden'.