De auteur (journalist) kijkt vijf jaar lang (2011-2016) samen met de hulpverlening 'achter de voordeur' van een Rotterdams probleemgezin. Met verpletterende eerste indrukken: het jonge, zwakbegaafde stel Martina en Stefan en hun twee zoontjes eet, slaapt en speelt computergames op een grote matras. Overal liggen spullen, de verwarming staat op 33 graden, het stinkt... Chronologisch, indrukwekkend duidelijk, meelevend en kritisch beschrijft Nijboer de veelal tevergeefse pogingen van diverse instanties het leven van dit gezin een positievere wending te geven. De hulp is te vaak ongecoördineerd en ongestructureerd en de belangen van de kinderen worden te vaak uit het oog verloren. Het boek en de enorme lijst van hulpverleners in het gezin geven duidelijk aan dat de hulp aan multi-probleemgezinnen opnieuw doordacht moet worden. De kinderen zijn uiteindelijk toch in een pleeggezin terechtgekomen. Met boek houdt praktijk, organisatie en beleid van de hulpverlening een pijnlijke spiegel voor.