Adoptie als trauma. Ongelukkig en eenzaam, maar een inspiratie voor schrijven. Angsten, liefdes en onwetendheid maken het zwaar, maar gelukkig bestaat er hoop.Het leven kan lastig zijn en dat is nog zacht uitgedrukt. De basis begint bij het baby zijn. Liefdevolle ouders en een thuis, maar wat als dat niet het geval is? Ook niet wanneer je geadopteerd wordt. De tijd gaat door, maar de geschiedenis blijft bij je. Liefde blijkt niet zo eenvoudig te zijn als je had gehoopt. Je voelt je kapot en wilt anderen dat laten zien. Aandacht, tenslotte heeft ieder mens dat nodig, maar wanneer is het ooit genoeg?