In 2008 ontstaat discussie over de vraag of de moord op Kerwin Duinmeijer op 20 augustus 1983 wel als racistisch te bestempelen is. Deze discussie wordt aangejaagd door een net verschenen documentaire over de dader. In 1983 bestond nauwelijks discussie over de vraag of hier sprake was geweest van een racistische moord. In april 2008 stelt Rita Verdonk tijdens de startbijeenkomst van haar beweging Trots op Nederland dat Nederlanders het helemaal niet in zich hebben te discrimineren en dus ook niet racistisch gewelddadig te zijn. ‘Wij zijn al eeuwenlang een gastvrij volk’, zo meent zij.

Hoe komt het dat 25 jaar na dato het racistische karakter van de moord op Kerwin in twijfel wordt getrokken? En is het inderdaad waar dat discriminatie, laat staan racistisch geweld, geen onderdeel uitmaakt van de Nederlandse historie? In dit boek wordt aangetoond dat dit dominante Nederlandse zelfbeeld niet klopt. Racistisch geweld is een hardnekkig probleem in de hier besproken periode van 1950 tot en met 2009. In reactie op incidenten bestaat echter een grote neiging tot bagatelliseren en om het structurele karakter van dit geweld te ontkennen. En juist die overheidsreactie heeft grote invloed op de wijze waarop dit geweld de kop opsteekt en blijft voortduren. ‘Het boek stemt tot nadenken’, zo stelt Ronald Bandell, in 2009 burgemeester van Dordrecht en voorzitter van het Nederlands Genootschap van Burgemeesters, in zijn voorwoord. Hij spreekt van een conclusie die lang nadreunt en waarvan iedere bestuurder kennis zou moeten nemen.