Alexandra is eigenlijk een gewoon tienermeisje, niet meer bijzonder dan de rest van haar leeftijdsgenoten. Wanneer ze een ketting vindt opent zich voor haar een nieuwe wereld waar de avonturen beginnen. Ze ontmoet vreemde wezens die vriend of vijand zijn. Maar wie is zij zelf? Waarom is zij zo belangrijk in deze wereld? Alexandra Quirtesse in de Virkenmereg doet mij bij het lezen sterk denken aan de verhalen van Narnia. Pratende dieren, een troon, een verborgen land en vreemde wezens. Het boek komt zeer traag op gang, het begint pas spannend te worden als je al 2/3 van het boek gelezen hebt. Daarentegen is het boek erg beeldend geschreven, je ziet alles zo gebeuren. Zo letterlijk dat ik soms hardop moest lachen omdat ik het zo voor me zag. En dat maakt dat je wel verder wilt lezen! Op een gegeven moment leef je met Alexandra mee en hoop je van ganser harte dat ze haar doel bereikt! Erik Melisie weet je ook te verrassen met bepaalde gebeurtenissen die je niet aan had zien komen. Wanneer je denkt "hoe lost de schrijver dit op?" komt er een oplossing die vaak leuk, grappig en toch verrassend is. Het einde leest als een speer en hoewel het verhaal een afloop heeft zijn er genoeg open einde's waardoor deel 2 mij niet snel genoeg kan volgen!