Het perspectief van zijn ongrijpbare lief en Baudoins opvallend eerlijke weergave van hoe ze hem wegduwt en weer aanhaalt, maakt van Amatlan een gelaagd en eerlijk boek. Baudoin, of Mathieu zoals hij zijn eigen personage speels noemt, denkt na over ouder worden en de naderende dood en bespeurt bij zichzelf de jaloezie van een verliefd kuiken die hij verafschuwt, maar waaraan blijkbaar niet te ontkomen valt.