Fragile, gangly Amos, in striped pajamas and ill-fitting zoo uniform, appears as crushingly vulnerable as a child. Children will immediately like and understand him (...) This gentle, ultimately warm story acknowledges the care and reciprocity behind all good friendships: Much like Amos’s watch, they must be wound regularly to remain true. (Picture book. 2-6)

***** Amos Muis blijft een dagje thuis is een mooi, maar kalm verhaal over vriendschap dat in zijn bescheidenheid weinig plaats inneemt. Maar vergis je niet: volkomen terecht is dit een enorme hit in de VS. In Amos Muis blijft een dagje thuis richt Amos elke dag in als de vorige. Hij zwaait zijn benen uit bed, trekt zijn net gestreken pak aan en kuiert naar zijn werk in de dierentuin, waar hij aandacht schenkt aan al zijn vrienden. ‘Hij speelt een potje schaak met olifant (die altijd heel erg lang nadenkt voor hij een zet doet) en doet een hardloopwedstrijd met schildpad (die nooit verliest). Hij zit een tijd lang stilletjes naast pinguïn (die erg verlegen is).’ Als hij op een dag ziek thuisblijft, vragen de dieren zich af: waar is Amos? Olifant zet zijn pionnen neer. ‘Pinguïn zit geduldig te wachten, helemaal alleen.’ In de volgende drie woordeloze bladzijden zien we ze wachten bij een halte, in een bus stappen waarbij de grote lichamen van Olifant en Neushoorn de hobbel verraden die ze daarmee nemen voor hun vriend. Ze gaan op ziekenbezoek. Amos ligt fragiel in bed. Olifant schuift zijn pootjes eronder en ze schaken op het matras. Te moe voor een wedstrijdje spelen schildpad en Amos verstoppertje. ‘Pinguïn blijft heel stil zitten en houdt Amos’ voeten warm.’ Felrode ballon Alles aan dit boek is bescheiden en ontroerend en de verhouding tussen wat ingevuld is voor de lezer en wat hij er zelf bij mag verzinnen is volledig in balans. In de illustraties, die maar gedeeltelijk zijn ingekleurd, en in de oprechte toon van de tekst die vertedert en precies wanneer nodig een paar bladzijden achterwege blijft. Philip C. Stead bedacht en schreef het verhaal en zijn vrouw Erin E. Stead illustreerde het. Zij maakte houtsneden van de dierenvormen waar ze de kleur mee aanbracht en waar ze vervolgens met een fijne pen overheen tekende. De korrel van de houtsneden geeft de huid van de olifant en de neushoorn hun leerachtige structuur. De pentekeningen zijn zo ragfijn dat je het craquelé in de oren van de olifant ziet liggen. De zachte kleurtonen die zijn gekozen, worden doorbroken door een felrode ballon die we op veel bladzijden terugzien. Harmonie wordt bereikt door een horizontale vloerlijn die door het hele boek loopt en verticale strepen van het behang. De illustraties dragen ook bij aan het beeld dat je vormt over Amos, hij is haast breekbaar getekend, heeft maar een set simpele kleren, zijn kamer is sober ingericht. En alles draait om de relatie tussen mens en dier én om vriendschap. Er werd niet heel veel verwacht van Amos Muis blijft een dagje thuis, toen het in 2010 op de Amerikaanse markt verscheen. Het was een mooi, maar kalm verhaal over vriendschap dat in zijn bescheidenheid weinig plaats innam. In eerste instantie werden er een paar duizend exemplaren gedrukt, maar in 2011 won het de Caldecott Medal, de prijs voor het meest vooraanstaande Amerikaanse prentenboek, en inmiddels is dit bijzondere kinderboek al meer dan 300.000 keer over de toonbank gegaan. Tegenwoordige tijd Het is dan ook verwonderlijk dat dit prachtige werk nu pas de Nederlandse markt heeft bereikt. Voor de Nederlandse vertaling is de tegenwoordige tijd gekozen als alternatief voor de habitual past tense (die in het Nederlands niet bestaat), die betrekking heeft op gewoonten of gebeurtenissen die zich herhalen. Een geschikte keuze, want de tekst leest ontzettend soepel en door het gebruik van de tegenwoordige tijd beleef je het verhaal nog directer. Een tijdloos boek om telkens weer op te pakken, tot het beduimelde exemplaar een jeugdherinnering is die overal mee naartoe gaat. Gelukkig hoeven we op het vervolg geen tien jaar te wachten: Amos Muis mist de bus verschijnt deze maand in Amerika en komend voorjaar in Nederland.

The text is quiet and measured, but filled with larger meaning and depth of feeling. Its delicate illustrations amplify the main story with smaller stories within. A celebration of camaraderie! Sometimes even sick days can be a party when surrounded by friends! The perfect marriage of pictures and words by a very talented husband and wife team.

Erin Stead maakte houtafdrukken in pasteltinten, met zichtbare textuur: prachtige sprekende gezichten. Elf jaar heeft het geduurd voor dit Amerikaanse prentenboek is vertaald in het Nederlands en dat is opmerkelijk, omdat het in de Verenigde Staten vlak na verschijning al de hoogste onderscheiding voor prentenboeken kreeg en het bovendien een aanbiddelijk, tijdloos verhaal is. De oude, zichtbaar zachtaardige Amos Muis is een man van gewoontes. Elke dag gaat hij met de bus naar de dierentuin, waar hij oppasser is. Daar speelt hij schaak met olifant, doet hij een hardloopwedstrijd met schildpad, houdt hij pinguïn gezelschap, leent hij zijn zakdoek aan neushoorn en leest hij uil een verhaaltje voor. Als Amos door een griepje niet naar zijn werk kan, besluiten de dieren de bus te nemen en hun vriend op te zoeken. De vanzelfsprekendheid daarvan ontroert: de dieren en de man betekenen duidelijk veel voor elkaar. De illustraties zijn al even ingetogen en hartverwarmend als het verhaal: Erin Stead maakte houtafdrukken in pasteltinten, met zichtbare textuur, die ze aanvulde met grijs potlood. De sprekende gezichten van Amos en de dieren zijn prachtig, de decors eenvoudig en knus.