HILVERSUM - Als wielerverslaggever de Ronde van Italië volgen, het is niet echt bijzonder. Maar wél op de manier waarop Timo Bruijns dat vorig jaar heeft gedaan. De oud-Loosdrechter reisde op de bonnefooi dagelijks het peloton achterna en hield een dagboek bij voor het tijdschrift Wieler Magazine. Hij bracht tijdens deze road trip, met de Giro als decor, vele uren door in treinen en treurige hotelletjes, maar ook bij gastvrije Italianen. ’Amsterdam-Verona’ is deze week in boekvorm verschenen. De 31-jarige Timo Bruijns is freelance journalist en tekstschrijver. Hij groeide op in Loosdrecht en is tegenwoordig woonachtig in Amsterdam. Daar is hij zijn eigen uitgeverij begonnen en om het goede voorbeeld te geven besloot hij zelf maar het eerste boek te schrijven voor WVTM (Wereld van Timo Media). ,,Het idee hiervoor is ontstaan tijdens een wereldreis die ik maakte met mijn vriendin’’, vertelt Bruijns in het Hilversumse café Dudok. ,,Ook omdat de Ronde van Italië in mijn woonplaats Amsterdam van start ging, leek het me superleuk om de wedstrijd van begin tot eind te gaan verslaan. Ik nam contact op met Wieler Magazine, waarvoor ik al eerder verhalen schreef, en daar werd enthousiast gereageerd. Er was alleen geen budget voor de reis, dus ik moest zelf zien hoe ik me zou verplaatsen. Pas op dat moment zag ik bijvoorbeeld dat de tweede etappe, van Amsterdam en Utrecht, door mijn geboortedorp Loosdrecht zou gaan’’, aldus het voormalig lid van Gooise Wieler Club De Adelaar. Op de site couchsurfing.com plaatste hij een oproep, waarin hij gedurende de maand mei hoopte op een slaapplek in de etappeplaatsen. ,,Daar was ik wat laat mee, al heeft het wel iets opgeleverd. Verder heb ik geslapen in afgelegen hotelletjes, maar ook in een jeugdherberg in Milaan. Nee, ik wist ’s ochtends vaak niet waar ik ’s avonds terecht zou komen, maar het is wel elke keer gelukt.’’ Los van die inspanningen moest hij elke dag trachten op tijd bij de finish te zijn en ook nog eens zijn verslag te schrijven en te mailen naar de redactie van Wieler Magazine. ,,Gratis maaltijden voor de pers waren verzorgd in de etappeplaatsen, dus dat scheelde. En voor het maken van mijn verhalen kon ik wel terecht in het perscentrum, maar internet kostte daar 25 euro per dag. Daar had ik het budget niet voor, dus dan moest ik op zoek naar plaatsen om mijn verhaal door te sturen. Met een usb-stick ben ik daar steeds in geslaagd. Alleen in L’Aquila, de plaats die nog helemaal in puin lag na de aardbeving in 2009, ging het mis. Toen ik klaar was met schrijven, was de perszaal al helemaal leeg. Buiten was het al donker, het regende en er was helemaal niemand op straat. Soms zie je wel eens ergens licht branden en kun je onderhandelen over de prijs voor een slaapplek. Maar daar was het helemaal stil. Nee, ik ben niet in paniek geweest, maar ik vroeg ik me wel af waar ik naartoe moest. Uiteindelijk kwam ik twee agenten tegen. Ze gooiden mijn koffer in hun auto en reden met me door het rampgebied naar een depressief makend hotelletje langs een verlaten spoorlijn. Internet was er niet, dus ik besloot maar te gaan slapen en de volgende dag op zoek te gaan naar mogelijkheden om mijn tekst door te sturen. ’s Ochtends scheen de zon weer en dat werkte heel motiverend. Ik liep richting de stad en in een motorzaak trof ik een superaardige man op wiens laptop ik op internet kon. Een goed begin van de dag, ik was weer helemaal opgefleurd’’, vertelt Bruijns, die slechts twaalf-, dertienhonderd euro kwijt was aan zijn drie weken durende avontuur. Ook de avond in Novi Ligure zal hem altijd bijblijven. ,,Toen was ik nog in het gezelschap van een collega van Novum Nieuws. We werden na de etappe opgehaald door een Italiaanse van begin twintig, die mijn oproep had gelezen op couchsurfing.com. In het huis van haar ouders had zij haar eigen woongedeelte en ze trok dag en nacht op met de bovenbuurvrouw van in de zeventig. Ondanks het grote leeftijdsverschil waren zij hartsvriendinnen. Het was echt een magisch duo. We hebben er heerlijk gegeten en tot vier uur ’s nachts zitten praten. Mijn collega en ik besloten toen om maar eens te gaan slapen, maar die twee gingen gewoon door. Ik kreeg het vermoeden dat ze dat elke avond deden.’’ Die collega haakte na een week af en eigenlijk was Bruijns tien dagen lang de enige Nederlandse verslaggever in de koers. ,,Ook media als De Telegraaf, Algemeen Dagblad en ANP waren er niet continu. Tegen het einde kwamen de GPD en de NOS wel.’’ Het maakte dat hij een goede band kreeg met de Rabobank-formatie, die tegen alle verwachtingen in buitengewoon goed presteerde. ,,Vlak voor de start van de Giro haakte Oscar Freire af en er bleef eigenlijk een heel jonge ploeg over, waar niet veel van werd verwacht. En toen het peloton Nederland uit was, verslapte ook de aandacht.’’ Van nabij maakte hij echter de verrassende verrichtingen mee van onder anderen Bauke Mollema (twaalfde in het eindklassement) en de piepjonge debutant Steven Kruijswijk (achttiende). Rabo eindigde in het ploegenklassement zelfs als tweede, achter het Liquigas van winnaar Ivan Basso. ,,Juist omdat de prestaties zo goed waren, stonden de renners en de ploegleiding me graag te woord. Erik Breukink knoopte regelmatig zelf met mij een praatje aan. Hoefde ik hem niet eens iets te vragen.’’ De doorkomst in zijn geboorteregio zal Bruijns ook niet licht vergeten. ,,Ik zat die dag in de volgauto van Colnago, dat een renner in de kopgroep had. Dus ik reed de hele dag tot aan Utrecht op kop in de koers. Zo kwam ik ook Loosdrecht binnen. Ik wist waar mijn familie zou staan en we hebben naar elkaar kunnen zwaaien. Door al die mensen langs de weg herkende ik het dorp bijna niet en het voelde of ik zelf in de race zat. We reden ook een groot deel van mijn vroegere vaste trainingsroute, heel apart.’’ Opvallend, vond hij, hoe Nederland die dagen warmliep voor de Giro. Hoewel deze koers voor wielerliefhebbers eigenlijk altijd ver in de schaduw van de Tour de France zal blijven staan. ,,Over de Tour de France zijn al zo veel boeken geschreven. Eigenlijk dacht ik dat ik de eerste was in Nederland die een compleet boek over de Ronde van Italië schreef. Maar het blijkt dat Erik Brouwer dat al eens heeft gedaan in het tijdschrift De Muur. En ja, er schijnt nu ook een boek uit te zijn van Benjo Maso, maar hij schrijft meer vanuit sociologisch en historisch perspectief.’’ Over anderhalve maand begint in Turijn de 94ste editie van de Giro. Staat de Amsterdammer alweer in de startblokken? ,,Het valt voor mij in een drukke periode, maar ik ben wel eigenlijk wel van plan om er even naartoe te gaan. Misschien een weekje of zo. Nee, ik zal niet voor de tweede keer op deze manier een boek schrijven. Ik ben bang dat ik dan mezelf ga herhalen.’’ Bruijns hoopt wel dat hij met het verschijnen van zijn eigen boek schrijvers van sportverhalen over de streep kan trekken om ook hun werk bij hem uit te geven. ,,Hoewel ik altijd zelf zal blijven schrijven, ben ik van plan om steeds meer met mijn eigen uitgeverij te gaan doen.’’