Deze studie beantwoordt de vraag of de bemoeienis van de Europese Uniemet de strafvordering bijdraagt aan een nationale trend in de strafvorderingof juist niet. Die trend wordt gekenmerkt door een terugtredende wetgeverdie de kaders schept waarbinnen de rechter flexibel kan opererenen de rechterlijke ruimte is toegenomen. Omdat tot heden nog weinigUnierechtelijke regelgeving met betrekking tot de strafvordering in engezin voorhanden is, ligt de focus op de strafvordering in ruime zin. Datbetekent dat de aandacht is gericht op bemoeienis van de Unie bij deinternationale rechtshulp in strafzaken. In dat kader wordt een vergelijkinggemaakt tussen wetgeving die is gebaseerd op de traditionele rechtshulpen wetgeving die tot stand is gekomen ter implementatie van dewederzijdse erkenning. Daarbij gaat het om uitlevering (overlevering) ende overname (wederzijdse erkenning) van sancties. De hypothese in deliteratuur is dat de bemoeienis van de Europese Unie niet positief bijdraagtaan de keuze op nationaal niveau, maar leidt tot een afname van derechterlijke ruimte. Dit onderzoek laat zien dat dit niet zozeer doorbemoeienis van de Europese Unie is veroorzaakt, maar vooral berust opkeuzes van de Nederlandse wetgever. De keuzes zijn onnodig en vaak ooknog krachteloos.