Deze studie beantwoordt de vraag of de bemoeienis van de Europese Unie
met de strafvordering bijdraagt aan een nationale trend in de strafvordering
of juist niet. Die trend wordt gekenmerkt door een terugtredende wetgever
die de kaders schept waarbinnen de rechter flexibel kan opereren
en de rechterlijke ruimte is toegenomen. Omdat tot heden nog weinig
Unierechtelijke regelgeving met betrekking tot de strafvordering in enge
zin voorhanden is, ligt de focus op de strafvordering in ruime zin. Dat
betekent dat de aandacht is gericht op bemoeienis van de Unie bij de
internationale rechtshulp in strafzaken. In dat kader wordt een vergelijking
gemaakt tussen wetgeving die is gebaseerd op de traditionele rechtshulp
en wetgeving die tot stand is gekomen ter implementatie van de
wederzijdse erkenning. Daarbij gaat het om uitlevering (overlevering) en
de overname (wederzijdse erkenning) van sancties. De hypothese in de
literatuur is dat de bemoeienis van de Europese Unie niet positief bijdraagt
aan de keuze op nationaal niveau, maar leidt tot een afname van de
rechterlijke ruimte. Dit onderzoek laat zien dat dit niet zozeer door
bemoeienis van de Europese Unie is veroorzaakt, maar vooral berust op
keuzes van de Nederlandse wetgever. De keuzes zijn onnodig en vaak ook
nog krachteloos.