Pasgeboren baby’s zoeken al meteen contact. Het is mooi om te zien hoe ze daarop zijn toegerust: ze geven signalen als ze honger hebben, zich (on)veilig voelen of hun verzorgers herkennen. Gewoonlijk stemmen ouders en kinderen zich al tijdens de zwangerschap intuïtief op elkaar af in hun contact. Dit gaat door na de geboorte, veelal door lichaamstaal, zodat het kind zich kan ontwikkelen. Een baby wordt door geslaagde contactmomenten niet alleen gerustgesteld maar ook aangezet tot leren en doorgroeien.

Het komt voor dat ouders de contactmomenten over het hoofd zien. Oorzaken hiervan zijn bijvoorbeeld een couveuse-opname die het contact tussen moeder en kind ruw onderbreekt, een kind dat van zichzelf onrustig is en veel huilt, een ziek of gehandicapt kind, of ouders met persoonlijke problemen waardoor ze minder ontvankelijk zijn voor contactsignalen die hun kindje geeft. Videobeelden kunnen ouders helpen om zich bewust te worden van de – zeg maar gerust: geniale – initiatieven en de positieve reacties van hun baby. Dit is de kern van de methode video-interactiebegeleiding of video-hometraining. Door steeds beeld voor beeld de contactmomenten op video te bekijken, zien ouders dat die momenten – hoe subtiel ook – er wel degelijk zijn, wat de signalen betekenen en op welke manier ze erop kunnen reageren.

Baby’s in beeld beschrijft de werkwijze en gaat in op de achtergronden van de methode, de toepassing ervan door diverse professionele zorgverleners, een resultaatmeting en de opleiding voor professionals. Door de vele voorbeelden en illustraties en de bijgeleverde DVD is deze uitgave met name geschikt voor ouders en professionals die ouders op een prettige, opbouwende manier willen ondersteunen als er vragen of onzekerheden bestaan over hun omgang met hun kind.

Marij Eliëns is gezondheidswetenschapper en werkt als landelijk opleidingscoördinator video-interactiebegeleiding bij AIT/De Combinatie, een instelling voor jeugdzorg. Haar onderzoek naar het effect van het gebruik van de methode op consultatiebureaus en kinderafdelingen van ziekenhuizen bij overmatig huilende baby’s was de aanleiding voor dit boek.