De vergrijzing en ontgroening vormen een explosieve context voor de intergenerationele solidariteit. In een systeem waarbij de pensioenen en de gezondheidszorg worden betaald met bijdragen van de beroepsactieven, stelt het behoud van intergenerationele solidariteit de politiek voor niet-geringe uitdagingen. Beleidswetenschappers en beleidsmakers wijden dan ook veel aandacht aan de institutionele ingrepen die zich opdringen om het systeem betaalbaar te houden. Bij de implementatie van die ingrepen streeft men uiteraard naar geleidelijkheid omdat al te bruuske maatregelen een grote weerstand oproepen bij de bevolking. Door die sluipende besluitvorming dreigen de babyboomers evenwel grotendeels de dans te ontspringen. Het ziet er immers naar uit dat deze generatie, die alvast qua levensverwachting sterk afwijkt van zijn voorgangers, nog zal genieten van een sociale zekerheid die in essentie op de leest geschoeid was van de vooroorlogse generaties. De intergenerationele solidariteit lijkt dus behoorlijk op de proef te worden gesteld. In dit werk, dat gericht is op een breed publiek, verkennen we de contouren van deze intergenerationele solidariteit.