Volgens de mensen om me heen was ik slecht aanspreekbaar tijdens het lezen van dit boek. Dat is een teken dat het me bevalt. Toch was het niet moeilijk om het boek af en toe neer te leggen om iets anders te gaan doen. Een teken dat het me nu ook weer niet bovenmatig boeide. In rapportcijfers uitgedrukt geef ik het boek een acht. Sterk is met name de plot. Deze is origineel en goed doortimmerd. Er bungelen nergens losse eindjes. Ook de spanningsboog is goed van opbouw. Gaandeweg wordt je steeds nieuwsgieriger wie het dan toch gedaan heeft. De personages leven en wat ik waardeer is dat geen enkel karakter geheel slecht of geheel goed is. De hoofdpersonen hebben deugden én fouten net als in het echte leven. In grote lijnen beschrijft het boek journalist Randall Wilkes die na een professionele mislukking, vanwege een – eigenlijk minderwaardige – opdracht terugkeert naar zijn geboortedorp. In dit vroeger wat slaperige plaatsje vinden plotseling allerlei gebeurtenissen plaats, waaronder enkele moorden. De omgeving blijkt steeds minder saai. Randall kent veel mensen van zijn jeugd en worstelt met het verschil tussen zijn vroegere en huidige indruk van de dorpsbewoners. Veel waarin hij geloofde raakt aan het wankelen. Bovendien vecht hij met zichzelf in een poging om zijn eerdere falen – dat hem achtervolgt - weer te boven te komen. Goede plot dus en karakters die groei doormaken. Waarom dan een acht en geen negen of tien als beoordeling? Een minpuntje vind ik de ‘ik-stijl’, ik wil me niet altijd gedwongen associëren met de hoofdpersoon. Daarnaast erger ik me aan de irritante beschrijvingen van de Amerikaanse wegen en de neiging om elke pandje langs de weg te benoemen. Net of de schrijver constant wil bewijzen dat hij hier echt is geweest. Voorbeeld: 'Als je tegenwoordig naar Pilgrim's Rest wilt en haast hebt, neem je gewoon vanuit Nashville de Interstate 24, zet koers naar het zuidoosten en geeft plankgas. Na ongeveer een uur wordt de weg steiler en ben je op weg naar het plateau. Dan verruil je de 24 voor een wat kronkelige tweebaansweg, en nadat je een hele poos minder hard en voorzichtiger hebt gereden, ben je er.' Veel details ook. Ik herken niets in een filmbeschrijving als: ‘Das Kabinett des Dr. Caligari, maar dan in Oost-Tenessee.’ Veel Amerikaanse weetjes en politieke grapjes gaan langs me heen, maar als ik daar doorheen kijk, vind ik het boek vanwege plot en karakters zeker het lezen waard. Tip: Let bij het lezen eens op de benamingen die hoofdpersoon Randall geeft aan zijn vader. Dit symboliseert op weergaloze wijze zijn (veranderende) gevoelens voor deze man, zonder dat er ook maar een woord aan verspild wordt. Bijzonder knap gedaan.