K. dalmijn

Volgens de mensen om me heen was ik slecht aanspreekbaar tijdens het lezen van dit boek. Dat is een teken dat het me bevalt. Toch was het niet moeilijk om het boek af en toe neer te leggen om iets anders te gaan doen. Een teken dat het me nu ook weer niet bovenmatig boeide. In rapportcijfers uitgedrukt geef ik het boek een acht. Sterk is met name de plot. Deze is origineel en goed doortimmerd. Er bungelen nergens losse eindjes. Ook de spanningsboog is goed van opbouw. Gaandeweg wordt je steeds nieuwsgieriger wie het dan toch gedaan heeft. De personages leven en wat ik waardeer is dat geen enkel karakter geheel slecht of geheel goed is. De hoofdpersonen hebben deugden én fouten net als in het echte leven. In grote lijnen beschrijft het boek journalist Randall Wilkes die na een professionele mislukking, vanwege een – eigenlijk minderwaardige – opdracht terugkeert naar zijn geboortedorp. In dit vroeger wat slaperige plaatsje vinden plotseling allerlei gebeurtenissen plaats, waaronder enkele moorden. De omgeving blijkt steeds minder saai. Randall kent veel mensen van zijn jeugd en worstelt met het verschil tussen zijn vroegere en huidige indruk van de dorpsbewoners. Veel waarin hij geloofde raakt aan het wankelen. Bovendien vecht hij met zichzelf in een poging om zijn eerdere falen – dat hem achtervolgt - weer te boven te komen. Goede plot dus en karakters die groei doormaken. Waarom dan een acht en geen negen of tien als beoordeling? Een minpuntje vind ik de ‘ik-stijl’, ik wil me niet altijd gedwongen associëren met de hoofdpersoon. Daarnaast erger ik me aan de irritante beschrijvingen van de Amerikaanse wegen en de neiging om elke pandje langs de weg te benoemen. Net of de schrijver constant wil bewijzen dat hij hier echt is geweest. Voorbeeld: 'Als je tegenwoordig naar Pilgrim's Rest wilt en haast hebt, neem je gewoon vanuit Nashville de Interstate 24, zet koers naar het zuidoosten en geeft plankgas. Na ongeveer een uur wordt de weg steiler en ben je op weg naar het plateau. Dan verruil je de 24 voor een wat kronkelige tweebaansweg, en nadat je een hele poos minder hard en voorzichtiger hebt gereden, ben je er.' Veel details ook. Ik herken niets in een filmbeschrijving als: ‘Das Kabinett des Dr. Caligari, maar dan in Oost-Tenessee.’ Veel Amerikaanse weetjes en politieke grapjes gaan langs me heen, maar als ik daar doorheen kijk, vind ik het boek vanwege plot en karakters zeker het lezen waard. Tip: Let bij het lezen eens op de benamingen die hoofdpersoon Randall geeft aan zijn vader. Dit symboliseert op weergaloze wijze zijn (veranderende) gevoelens voor deze man, zonder dat er ook maar een woord aan verspild wordt. Bijzonder knap gedaan.

Scott Pratt is als auteur verre van bekend maar dat zal na zijn debuut, de legal thriller Een onschuldige cliënt, snel veranderen. Scott Pratt schreef al op de middelbare school. Na zijn studie rechten was hij gedurende een kleine tien jaar werkzaam als advocaat. Vanaf 2006 heeft hij zich fulltime op het schrijven gestort. Een verstandige keuze, want zijn debuutroman mag er zijn. De succesvolle advocaat Joe Dillard viert zijn veertigste verjaardag met de wens om zijn advocaatuur aan de wilgen te hangen en zich helemaal met iets anders bezig te gaan houden. Als voorwaarde stelt hij dat zijn laatste cliënt een onschuldige verdachte zal zijn. Joe Dillard, zelf afkomstig uit een probleemgezin zonder enige liefde, beschermt zijn zusje Sarah, die in haar jeugd is misbruikt, een litteken dat ze nog steeds meedraagt. Joe en zijn vrouw Carolin besluiten dat Sarah bij hun kan intrekkent, ter bescherming van zichzelf. Dan wordt het doodgestoken en verminkte lichaam van de evangelist John Paul Tester gevonden. De jonge prostituee Angel Christiau wordt door FBI-agent Phillip Landers gearresteerd als verdachte. Joe Dillard neemt haar verdediging op zich en is er na enkele gesprekken vast van overtuigd dat Angel onschuldig wordt vastgehouden. Hij kent de reputatie van mister List en Bedrog, alias Phillip Landers, maar dit weerhoudt hem niet om, als laatste juridische klus, Angel vrij te pleiten. Dat hij hierin wordt gesteund door een tonnenhoge donatie van de uitbaatster en eigenaresse van de Mouse’s Trial, mag als bijzaak worden beschouwd. Scott Pratt is een schrijver die als voormalig advocaat uiteraard veel kennis van de advocatuur bezit en die ook ten volle aanwendt in zijn debuutthriller. Hij verwerkt die in een sterk verhaal, op smaak gebracht met een stevige hoeveelheid maatschappelijke en sociale elementen. Hij geeft de lezer inzicht in het gesjoemel binnen de juridische wereld en legt de soms wat rare doelstellingen van aanklager en verdediger bloot. Daarnaast laat hij zien waartoe een liefdeloze opvoeding uiteindelijk kan leiden. Het gevolg is bij het ene mens een mislukt leven en een ander mens zal het een stimulans zijn om verbeten te strijden voor een goede toekomst. Scott Pratt beschrijft beide levenslopen op een keiharde, realistische manier, vermengd met aandoenlijke emotie. Verrassend daarin is de uitdieping van het karakter van zijn hoofdfiguur, de advocaat Joe Dillard. Daar waar het bij de meeste andere auteurs beperkt blijft tot de beschrijving van slimme en gladde juristen, daar geeft Pratt zijn hoofdpersoon Dillard een menselijk gezicht door zijn trauma’s uit het verleden naar het heden terug te brengen. Daarop inspelend, levert Pratt een uiterst volledig verhaal af, dat de lezer tot nadenken stemt over het begrip rechtvaardigheid. Een droomdebuut dat vraagt om een vervolg!

Lyrische passages over het landschap vormen een geweldig contrast met de intense manier waarop hij zijn gewelddadige en perverse personages karakteriseert. In de verrassende ontknoping voeren liefde en vergiffenis de boventoon.