Nasrin Hamidi is in 1997 samen met haar drie kinderen naar Nederland gevlucht. Later kwam haar man ook naar Nederland en het gezin was compleet. Om het vluchten en het verlies van haar land te kunnen verwerken, vond ze schrijven de beste manier daarvoor. “Als ik mijn gedichten ergens voordraag, merk ik dat ik niet alleen mijn stille pijn tot een geschreeuw breng, maar dat ook heel veel vluchtelingen zich herkennen in dit verhaal,” zegt Nasrin. In 2002 heeft de stichting steuncomité voor Afghaanse vrouwen haar eerste bundel uitgebracht. De opbrengst van de eerste bundel ging gedeeltelijk naar deze stichting. Nasrin heeft in Kazakhstan filosofie gestudeerd en in Afghanistan als docente gewerkt. Op dit moment werkt ze in Nederland als medewerkster Bedrijfsvoering.