Nu eens zijn we er jaloers op, dan weer vinden we ze een beetje gek: woorden uit Zuid-Afrika, Suriname en de Antillen die hun wortels in het Nederlands hebben, maar in onze taal zelf niet (meer) voorkomen. Of overzeese, maar vaak Nederlands ogende woorden die niet in Nederland zijn ontstaan, maar die het Nederlands inmiddels omarmd heeft of lijkt te gaan omarmen.

De eerste Nederlandse woorden bereikten Zuid-Afrika, Suriname en de Antillen tijdens de koloniale periode, toen Nederlanders van allerlei rangen en standen met hun eigen dialect en taalgebruik overzeese gebieden beheersten. Van daaruit ontwikkelden de diverse talen zich vanzelf met opmerkelijke woorden: trompoppie (majorette), moltrein (metro), bijlegfuif (American party), buitenvrouw (maîtresse), vleesbroodje (saucijzenbroodje). En wat te denken van pletterpet (valhelm), amperbroekie (string) en hijsbak (lift)? De laatste jaren adopteert het Nederlands dit andere Nederlands, net als overzeese, meestal exotische woorden als baksen (slaan) en boeroe (blanke Surinamer, koloniaal), die al dan niet wortelen in het Nederlands. Is dit 'andere Nederlands' - dat soms historisch gegroeid is, maar ook vaak het resultaat is van een creatieve omgang met de oorspronkelijke Nederlandse taal - in feite 'beter Nederlands'?