De verzorgingsstaat wordt het minst vertrouwd door mensen die hem hetmeest nodig hebben. Hoe alle voorzieningen uitpakken, is voor mensenmet minder opleiding en middelen een stuk belangrijker dan voor dewelgestelden in onze samenleving.In plaats van te zorgen voor mensen gééft het stelsel vansolidariteit juist zorgen. Hoe heeft dat kunnen gebeuren?In dit persoonlijke essay introduceert Monique Kremer determ ‘instantiekapitaal’ om te kunnen blootleggen waaromde huidige verzorgingsstaat tekortschiet. De vele geschreven en ongeschreven regels maken het voor iedereenmoeilijk om de verzorgingsstaat zowel te steunen en ervoor te betalen als er gebruik van te maken. Dat laatstetreft vooral de minst opgeleide burgers.Monique Kremer is bijzonder hoogleraar Actief Burgerschapaan de Universiteit van Amsterdam, voorzitter vande Adviesraad Migratie en columnist van het Tijdschriftvoor Sociale Vraagstukken. Deze brief is geen essay in degebruikelijke zin van het woord: door de openhartigheid ende persoonlijke toon is het meer te zien als een hartenkreet