Dit is geen gewoon boek. Het is een fotoboek, een reisverslag én een manifest. Peter de Ruiter reist 'als toerist' door Myanmar. Op zijn visum staat 'public relations consultant'. Hij maakt zich ernstig zorgen dat hij ergens op zijn reis tegen de lamp loopt en neemt veel voorzorgsmaatregelen. Zo gebruikt hij op reis drie soorten opslagsystemen voor zijn foto's in de hoop dat er bij aanhouding één tussendoor slipt. Helemaal uit de lucht gegrepen is dit niet. De Ruiter maakte eerder een prachtig -maar kritisch- boek over Bangladesh en zijn indrukwekkende fotoboek over kinderarbeid (een wereld voor kinderen) kent inmiddels internationale verspreiding. Hij is een van de weinige die je zou kunnen kenschetsen als 'Sociaal fotograaf' Hij kiest voor spontane foto's, veelal van gewone mensen in hun dagelijkse omstandigheden. Hij zoekt de omstandigheden ook op. Een naaiatelier, een boerendorp, een tankstation, een schooltje op het platteland een vuilnisbelt waar mensen wonen. Verwacht geen Novib-kalender fotografie bij de Ruiter. De fotografie heeft als doel om de mensen in Birma een gezicht te geven en het boek heeft als doel om de onderdrukking in Birma onder de aandacht de brengen. De Ruiter zet hiervoor naast de fotografie alle middelen in die hem ter beschikking staan. Hij spreekt zo'n beetje alle deskundigen op dit gebied. Nederlandse zakenmensen, ontwikkelingswerkers en politici. Maar ook b.v. de kleinzoon van U Thant ( de voormalig secretaris generaal van de Verenigde Naties) Hij leest alle boeken die hij te pakken krijgt, vanaf de Lonely Planet gids uit 1985 tot Burmese days van George Orwell. Kijkt naar alle documentaires en films, van Human trafficking tot Rambo IV. En hij verdiept zich in de verre en recente geschiedenis van het land. Hij laat ook vaak de mensen zelf aan het woord zoals de Australische Helen Hall die nu 72 jaar is en al 25 jaar een schooltje runt in Mae Sot. Zo'n beetje elk relevant onderwerp krijgt ruim aandacht. De Birma spoorlijn, de gevluchte Birmese Karen in Thailand, de houthandel enz. Het boek eindigt met de uitwerking van de vraag. Kan ik wel naar Birma? En zo ja, hoe doe ik dat zonder het regime te steunen.