Anthonie Donker Samenvattend voorwoord André de Ridder Gesprek met Carry van Bruggen 7Annie Romein Het tekort van de vrouwenbevrijding 22G. van Eckeren In memoriam Carry van Bruggen 33Lidwien Derriks Taal als fetisj 38Jerôme Heldring Weerzien met Carry van Bruggen 43Marjoleine de Vos Ergens werkelijk in geloven 50Carry van Bruggen Synagoogje in Zaandam/ Hakenkreuzler 51Ruth Wolf Tirol, meer dan een reisverslag 65Daniël Mok, red. Woede en droefenis bij het Hakenkreuzler 67Diny Schouten Een apostolische Carry van Bruggen 69Jacques Sicking Plaats in de literatuur- en cultuurgeschiedenis 71Leibnahe gevoelens 1928-1932 ‘Kinderen, ik ben ziek...’ 74Jacqueline Bel Bloed en rozen (over haar vroege modernisme) 76Jaap Goedegebuure Carry van Bruggen en Jacob Israël de Haan 80Jacques Sicking Eva – achtergronden en uiterlijkheden 84Johannes Viator De invloed van Frederik van Eeden 97Gaea Schoeters e.a. Eva, de opera en podcast 99Evelien de Nooijer Het heilige bij Carry van Bruggen 105Elsbeth Etty Gekleurde kralen, Van Bruggen op de planken 106Carry van Bruggen Eva, De roman in nieuwe spelling 115Het Joodsche Weekblad, 1941 Joods ondanks haarzelf 350Fokkema & Ibsch Het modernisme bij Carry van Bruggen 353Elrud Ibsch Zondebok of verzoening 372Carry van Bruggen Over haar broer Jacob 388Frans Coenen Over zijn vriendin Carry van Bruggen 390Elsbeth Etty Eerste biografie van Carry van Bruggen 395Jörgen Apperloo De Verlatene Vlogboek Video met link 398Nel van Dijk De levensduur van een literair oordeel 400Menno ter Braak In Memoriam Carry van Bruggen 414Jacob Israël de Haan Daniël als de verlatene 416Rob Nieuwenhuis Carry van Bruggen in Oost-Indië 417Jan Fontijn Carry van Bruggen 1881-1932 419Jane Fenoulhet The novel Eva and translation 427Heleen van Duijn, PhD Our lives are pieces in a pattern 451Heleen van Duijn, Eenheid in verscheidenheid 485Lidy van Marissing Taal in ‘Hedendaags Fetisjisme’ 546Elsbeth Etty Een vergeten schrijfster uit ’t stof gehaald 552Annie Salomons Herinneringen uit de oude tijd 556Jeroen Brouwers ‘Niet omdat ze dood wou zijn’... 562Kees ’t Hart Honderd zoentjes 571Carolien(tje) de Haan 4e tot 15e levensjaar in Zaandam 574Bibliografie 594Bevat o.a. haar meesterwerk 'Eva'en haar beroemde en actuele essay 'Vaderlandsliefde, Mensenliefde en Opvoeding' in hedendaagse spelling en een bonte verzameling van commentaren.De natuur had zich in een sombere waas gestoken, stil en droef was het om het graf. De kist was bedekt met een kleed waarvan het zwarte vlak door geen enkel bloemstuk werd gebroken. Ze werden haar in de geest toegedacht door haar vriendin Marianne Tellegen:Voor mij staan donkerrode anjelieren, dark flowers of passion. Bloemen van hartstocht, háár bloemen.Want hartstochtelijk was zij, hartstochtelijk haar wezen, hartstochtelijk haar werk.Van een felle bewogenheid, als wij in Holland niet gewend zijn. Een felheid en bewogenheid die de nuchtere Hollander afstoten. Maar zij, die zich aan die gloed, die hartstocht gewarmd hebben, zullen de herinnering altijd meedragen.‘Zij wilde onvermoeibaar uitkijken naar mensen om lief te hebben en die haar liefhadden. Mensen voor wie ze haar hele hart kon openen zonder dat ze haar krenkten en beschaamden. Ze wilde hun tranen drogen en daarvoor moesten de anderen dan ook haar tranen drogen zodat beiden rijker en blijer zouden zijn dan daarvoor... Maar eenzaamheid, vernedering en onzekerheid hadden haar zelfvertrouwen geschonden. De vrees voor pijn trilde aanhoudend in haar wezen en deden haar pogingen om anderen tegemoet te treden teniet...Ze voelde zich zoals in een oude, benauwde droom van jaren geleden. Ze stond in nacht en nevel boven op de spits van een hoge toren, rechtop in doodsangst verstard. Ze wist dat elke beweging haar dood betekende en alleen roerloosheid haar redden kon... Zo bleef ze nu in een plotselinge en algehele verdoving naast de tafel staan en bewoog niets alsof die bewegingloosheid haar redding was... Zolang ze het kon volhouden... Ze hield die verdoving met alle macht om zich heen, als een kleed dat een wonde naaktheid dekt.’(Heleen)Marie Anne Tellegen heeft de belofte aan Carry van het onafhankelijke vrouwenleven ingelost. Twintig jaar na haar dood schreef zij: Een vrije geest alleen kan leven op een menswaardige wijze.Een bonte verzameling van commentaren en reacties op haar werk waaronder het ontroerende I.M. van haar gewezen hartsvriendin Marianne Tellegen.Tweede vermeerderde druk.