In mei 1969 ontstond er op Curaçao, na een uit de hand gelopen plaatselijk arbeidsconflict, een opstand met hevige rellen, waarbij een deel van de historische binnenstad van Willemstad geplunderd en in brand gestoken werd. Hoewel het moederland daar volkomen buiten stond bleef daarna de sfeer jarenlang grimmig anti-Nederlands, gevoed en uitgebuit door enkele gefrustreerde vakbondsleiders. Hoewel volgens het Statuut van 1954 de koninkrijkspartners bilaterale gelijkwaardige verhoudingen hadden, werden Nederlanders op de Antillen als vreemdelingen beschouwd en behandeld en hadden zij er een verblijfs- en werkvergunning nodig, terwijl daarentegen Antillianen zich zonder enige belemmering in Nederland konden vestigen.
In het boek worden de roerige jaren na de opstand beschreven. Tevens geeft het een beknopte beschrijving van de [koloniale] geschiedenis van de Nederlandse Antillen.