De grote kracht van Daddy is de tastende toon waarmee Cline die zoektocht van haar mannelijke hoofdpersonen beschrijft. Nergens presenteert ze een rekening en van morele suprematie ten opzichte van de tobbende vaders is geen sprake

[Emma Cline] bewijst geen eendagsvlieg te zijn. In de tien verhalen figureren veel dolende, vaak licht verknipte meisjes, maar Cline kruipt net zo makkelijk in het hoofd van middelbare mannen die zich al hebben verzoend met de leegte van hun bestaan. (...) Los Angeles en de filmindustrie vormen vaak het decor in deze onheilspellende verhalen vol ennui

Cline is echt heel goed

De Amerikaanse Emma Cline is een kei in het beschrijven van de donkerste kanten van de mens

In één bundel zo veel verschillende werelden creëren, en zo veel tastbare en diep menselijke personages, dat is knap hoor

In Daddy lezen we vooral projecties van vaak jongvolwassenen op wat er gebeurt of wat er is gebeurd, zonder besef van de realiteit.... Dit blootleggen, zonder op zoek te gaan naar betekenis en de zin van alles, is de modus operandi in haar uitstekend geschreven verhalen. Je gaat gewoon weer een nieuwe liefde ontwikkelen voor het korte verhaal

Daddy schetst het een scherp beeld van deze tijd. De bundel doet de lezer nadenken, zoeken naar verhoudingen tussen goed en kwaad in een eindeloos grijs gebied. Cline drukt door haar verhalen de lezer met de neus op de feiten, zonder zelf moreel te oordelen. Haar personages voelen na een of twee pagina's al levensecht, ieder verhaal weer

Het is interessant hoe Cline haar realistische schrijven vermengt met opvallende details, om de lezer het normale leven te tonen en hem daar in dezelfde zin weer van te vervreemden. De details in de verhalen van Cline en de actieve rol die van de lezer wordt verwacht, maken dat de verhalen je bij blijven

Cline delves deeper into the same thematic concerns that haunted The Girls: agency, cost, the performance of gender, the undercurrent of violence roiling just beneath the surface of ordinary life.... Cline's virtuosic sensory descriptions are pared down in a way that allows her piercing psychological insights to shine. A satiric, bone-dry humor reigns. Atmospheres hum as though shot through with electricity; place informs psychology, and vice versa

Explore[s] similar terrain to Cline's eerie and lyrical bestselling debut, The Girls: the power dynamics within families, characters who sabotage themselves, acts of violence

Cline follows up her bestselling The Girls with a probing, low-key collection that speaks to the raw nerves of everyday people as they struggle against pressures both personal and perennial. . . The subtlety of these 10 stories may surprise readers expecting the same luridness Cline brought to The Girls, but the payoffs are as gratifying as they are shattering

Cline's fiction is full of binaries pressing up against one another: youthful promise and life's realities; success and failure; darkness and humor; external beauty and internal rot. A typical way she begins a story is to describe a place that seems initially perfect, until a character quickly, sometimes shockingly, realizes otherwise. . . In many of Cline's earlier stories, older men prey on the attention-seeking desires of insecure girls and young women, often to devastating ends, as in her short stories "Marion" and "Los Angeles". . . Today, the binary has flipped. . . The perspective of many of the newer stories in Daddy inhabits the minds not of girls or young women but of the men who prey upon them-and the delusions they live in.

Cline writes with such grace and precision that every sentence is a joy to absorb

Daddy's ten masterful, provocative stories confirm that Cline is a staggering talent