"Gevoelsmatig begon mijn leven pas rond mijn twintigste levensjaar", zegt schrijÍster Diny Vork (71). Dat was toen Vork haar eerste relatie kreeg - met een vrouw. Samen met vriendinnen van de handbalvereniging bezoekt ze haar eerste lesbische kroeg in Amsterdam: Moor's Bar. Eind jaren vijÍtig, begin jaren zestig werd je als lesbo gezien als psychisch ongezond. Vandaar de titel van het boek: Dagboek van een geesteszieke jeugd. ln een periode van ruim vier jaar schreef Vork haar levensverhaal op. Alles is waar gebeurd, alleen de namen zijn anders. Het boek begint bij de ontluikende liefde tussen haar ouders en eindigt wanneer Debbie Verlaan, zoals Diny Vork zichzelÍ noemt, wordt verlaten door haar eerste vriendin omdat die na acht laar de veiligheid van een hetero-relatie opzoekt en een kinderwens heeÍt. Voor de schrijfster gaat het boek vooral over het seksueel misbruik waarvan zij slachtoffer werd. Als zesjarige werd ze voor het eerst bruut verkracht door een oom. Hij bedreigde haar met de dood als ze niet zou zwijgen en ook de christelijke artsen in het ziekenhuis zwegen toen zij het constateerden. "Dat was een schande, daar werd niet over gesproken. Als ik nu iets over seksueel geweld op televisie zie, dan stijgt mijn bloeddruk tot ongekende hoogte", zegt Vork. "Als.le eens zou weten hoeveel kinderen hiermee rondlopen." Naasthet misbruik, drukken ook het slechte huwelilk van haar ouders en de epileptische aanvallen van haar vader en broertje zwaar op hoofdpersoon Debbie. Als oudste van drie wordt ze al iong te verantwoordelijk gemaakt en als ze wil doorleren, mag dat niet omdat ze een meisje is. Langzaam zie je het geteisterde kind opgroeien tot een intelligente, feministische selÍmade vrouw die geniet van haar reizen naar Spanje, haar baan en haar cursussen' Knap aan het boek is dat je het kindergedeelte ook echt leest door de ogen van een kind en naarmate de hoofdpersoon opgroeit, de vertelwijze hier naadloos bij aansluit. De omschrijving van de naoorlogse jaren in een arbeidersgezin in Badhoevedorp ziin zeer beeldend. Adembenemend ziln de eerste liefdeservaringen van Debbie. Enige kritiekpunt is dat Vork tegen het einde van het boek soms te lyrisch wordt. Zo is haar reactie op de break-up met haarvriendin bijna een theatermonoloog. Maar dit boek, over de eenzame worsteling van een klein meisje dat uitgroeit tot een krachtige succesvrouw, is er één om te koesteren.