Lief dagboek, de conclusie die ik na vandaag kan trekken: ik zit inde klas met een stel massakonijnen die absoluut niet bij mij passen.Ik voel me eenzaam, leeg en alleen. Zes hele lange jaren! Zesjaar en dan is het voorbij. Leeg, helemaal leeg.

Wie is in staat om zonder gevoel van schaamte zijn puberdagboekte herlezen? De meeste dagboeken belanden in een vergetendoos, in de haard of in een papierversnipperaar. Raoul deJong beschouwt de auteur van zijn dagboeken daarom niet alszijn jongere zelf maar als ‘een twaalfjarig monster dat met veelgevoel voor drama schittert in zijn eigen op Beverly Hills 90210geïnspireerde soapopera’. Op hilarische wijze analyseert De Jongfragmenten uit zijn dagboek waarin opstandigheden, ontluikendeliefdes, gebroken harten en existentiële crises elkaar inhoog tempo afwisselen. Maar De Jong geeft niet alleen eeninkijkje in de tere puberziel, zijn verwijzingen naar popmuziek,tv-programma’s en nieuwsfeiten brengen je als lezer onmiddellijkterug naar de jaren negentig van de vorige eeuw.